212 
ENTOMOLOGISCHE BERICHTEN. 
uit Breda (Heylcierts) waren doorZ^/zi^/ verkeerd 
bestemd. De heer J. Ste. Claire Deville schrijft 
mij, dat hij mijne zienswijze volkomen deelt 
en dat alles uit ons gebied dus isSt longitarsis 
Ths., terwijl St. intricatus Er. in Zuid-Europa 
gevonden wordt enuitonzelijstenmoetgeschrapt 
worden, /^«^/determineerde ook wel fransche 
exemplaren van St. longitarsis, ten onrechte 
als intricatus. 
Op blz. 134. Stenus clavicornis Scop. (956). Bij sommige 
dV is het eindlid der kaaktasters geheel, het 
voorlaatste lid voor de helft berookt; ook zijn 
de donkerder geelroode pooten van donker¬ 
bruine schenen voorzien, ook het laatste derde 
gedeelte der dijen is zwart, hubenthal noemde 
deze afwijking a. o b s c u r i p a 1 p i s, welke 
echter niet scherp van het type onderscheiden is. 
„ „ 136. Stenus confususj. Sahlbg.(aemulusThoms., 
non Er.) (972bis). Deze, uit Finland beschrevene 
soort, welke door Thomson, naar ’t schijnt, 
met aemulus Er. (d.i., de odk bij ons voor¬ 
komende, S. nitens Steph.) verwisseld werd, 
behoort tot het subgenus/Vé\s/«s. Dr. A. Reclaire 
ving van deze interessante soort, slechts één 
enkel exemplaar bij Beetsterzwaag, Juni, dat, 
dank zijne vriendelijkheid, voor mijne collectie 
werd afgestaan. Het achterlijf is dik gerand, 
de eerste drie onbedekte tergiten vertoonen 4 
korte, kielvormige verhevenheden aan de basis. 
Lichaam, met de pooten, eenkleurig zwart, 
glanzig. Het eerste kaaktasterlid geel. Dek¬ 
schilden met tamelijk vlakke oneffenheden, 
evenals kop en halsschiid opvallend grof en 
dicht, het achterlijf veel fijner bestippeld. Voor¬ 
hoofd met twee langsgroeven en daartusschen 
zwak kielvormig verheven. Kop iets smaller 
dan de dekschilden en duidelijk breeder dan 
het halsschiid. Halsschild 1 ’/ 3 maal zoo lang 
als breed. Deze soort herinnert aan buphthal- 
mus, maar de bestippeling op het voorlijf 
