220 
ENTOMOLOGISCHE BERICHTEN. 
binnen-tophoek. Beide soorten onderscheiden 
zich aldus: 
Voorhoofd, met de oogen, hoogstens zoo 
breed als het halsschild aan den voorrand; 
de vertex verbreedt zich achter de oogen. 
Scutellairstreepje duidelijk aangeduid en uit een 
tamelijk groot aantal stippen bestaande. Bij het ei* 
is de snuit matig lang, bij het $ vrij lang en 
slank, iets langer dan kop en halsschild te zamen. 
Lengte 2.5—3 mm. longiceps Thoms. 
Voorhoofd, met de oogen, opvallend breeder 
dan het halsschild aan den voorrand; de vertex 
verbreedt zich niet achter de oogen, de slapen 
loopen daardoor evenwijdig aan elkaar. Scutel¬ 
lairstreepje meestal rudimentair of onregelmatig 
aangeduid, uit slechts weinige stippen bestaande. 
Bij het o* is de snuit tamelijk kort, bij het $ matig 
lang. Lengte 2—2,3 mm. nanus Payk. 
Op blz. 531. Barypithes araneiformis Schrnk. (2736). 
Terwijl de $ $ opvallend breeder en piomper 
zijn dan de dV, is bij sommige $$ de omtrek 
der dekschilden nagenoeg kogelrond en in 
het midden ruim tweemaal zoo breed als het 
halsschild. Bij hetdetermineeren met Fonndnek's 
tabel (zie Col. Neerl. III. p. 531 noot 2) zou 
men eerder komen op de een of andere 
Oost-europeeschesoort, b.v. virgu ncu 1 a Seidl., 
maar daar zijn de dekschilden bovenop meer 
gewelfd, terwijl bij onze exemplaren dezen 
bovenop meer vlak zijn. Van Dr. A. Reclaire 
kreeg ik, met mijn dank, een dergelijk, zeer 
donker $ met donkere pooten, uit Houthem, 
en zag ik ook dergelijke kastanjebruine 
exemplaren, met gele pooten, uit Limburg. Ik 
noem deze afwijking: $ forma subr o tun data. 
„ „ 531. Barypithes duplicatus Keys (pellucidus 
Seidl.) (2738bis). Tot de in Nederland als 
B. pellucidus Bohm. geduide soort blijken 
ook exemplaren van duplicatus Keys gerekend 
te zijn. Beide soorten vertoonen op de dek- 
