242 
ENTOMOLOGISCHE BERICHTEN. 
Pteromalus deplanatus Nees, faunae n* sp* 
P te romains deplanatus NEES (— Pt. domesticus Walk.) 
vind ik in de literatuur niet als inlandsch vermeld, evenmin 
is de soort vertegenwoordigd in de Ichneumonen- collectie 
van Snellen van Vollenhoven, hoewel het diertje in 
de omgeving van Breda en ook elders in den lande vrij 
algemeen is, in sommige jaren plaatselijk zelfs veelvuldig 
wordt aangetroffen. 
Het overwintert gaarne in woningen, waar men het van 
October tot Maart vaak in grooten getale tegen de ruiten 
kan waarnemen. Bij kunstlicht wordt het soms hinderlijk 
op de schrijftafel. 
Wat den gastheer van deze Chalcidide betreft, zoo tast 
men nog steeds in ’t duister. Weliswaar beweren verscheidene 
auteurs, dat het uit Microlepidoptera gekweekt werd; daar 
echter juist onder de Pteromalinae veel hyperparasieten 
voorkomen, dient de levenswijze van genoemd sluipwespje 
nader onderzocht te worden, alsvorens hei onder de voor de 
cultures nuttige of schadelijke insecten te kunnen rangschikken. 
Beide soortnamen zijn toepasselijk, die van deplanatus 
wegens het platte, breede achterlijf. 
Pteromalus deplanatus is ongeveer 2 m.M. lang en 
gedrongen van bouw. De kop van het wespje is groot, 
breeder dan de thorax; het is metallisch gekleurd en, met 
uitzondering van het achterlijf, slechts weinig glanzig. 
Kop, thorax en achterlijf zijn groen in verschillende tinten; 
het achterlijf vertoont aan de bovenzijde een violetachtigen 
en aan den onderkant een geelkoperkleurigen weerschijn. 
De lange scapus der sprieten is roodachtig geel. Evenzoo 
gekleurd zijn de achterschenen en achtertarsen ; die der voor- 
en middenpooten dragen donkergroene teekeningen. 
NEES beschrijft de soort in zijn Hym. Ichneum. Affin. 
Mon. Vol. 2, p. 110 (1834), WALKER in Ent. Mag. Vol. 2, 
p. 481 (1835). Het <ƒ, waarvan alleen NEES eene beschrijving 
geeft, schijnt overal zeldzaam te zijn. Mij is tot nu toe geen 
manlijk exemplaar onder de oogen gekomen Waarschijn¬ 
lijk plant zich dit sluipwespje ook parthenogenetisch voort. 
Beek, bij Breda, C A. L. SMiTS VAN BÜRGST. 
November 1923. 
