296 
ENTOMOLOGISCHE BERICHTEN. 
en plica lateralis en eene middenkiel, welke echter soms 
onduidelijk is en ook wel geheel kan ontbreken (Pteromalini); 
mandibulae elk met 4 tandjes (Pteromalina)-, de postannellus 
der sprieten is veel grooter dan de annellus; de 
vleugels zijn glashelder, ongewimperd, de marginaalader 
is langer dan de radius, deze en de postmarginaalader 
hebben ongeveer dezelfde lengte; beide zijn kort, een 
kenmerk waaraan het genus den naam Dibrachys ontleent. 
Het achterlijf in langwerpig ovaal, aan de bovenzijde diep 
uitgehold, aan den onderkant convex. 
Van de zeer nauw verwante Misco gaster inae (niet te 
verwarren met de aanstonds te noemen Mier o gaster inae, 
eene groep uit de Braconidae) onderscheiden d ePteromalinae 
zich voornamelijk door de aanwezigheid van slechts eene 
enkele spoor aan den top der achterschenen, een kenteeken 
dat, evenals de tandjes der kaken, wegens de geringe 
afmeting der diertjes, slechts bij sterke vergrooting kan 
worden waargenomen. 
Dibrachys boiicheanus is deels donkerbronsachtig, deels 
blauwachtig metallisch gekleurd. De sprieten en de pooten, 
met uitzondering van de heupen, zijn okerkleurig met eenige 
donkere teekeningen. Lengte 2 tot 3 m.M. Het is door 
RATZEBURG beschreven onder den naam Pteromatiis tenuis. 
De soort is genoemd naar den Berlijnschen „Kunstgärtner” 
en entomoloog P. Fr. Bouché. 
Genoemd sluipwespje is over geheel Europa verbreid 
en zeer polyphaag. Het leeft gezellig en geeft de voorkeur 
aan coconspinnende gastheeren, welke het zoowel als hyper- 
parasiet alsook als parasiet van de eerste macht bewoont. Vaak 
ziet men dewespjes in aantal uit de cocons van Microgasterinae, 
o.a. uit die van Apanteles giomeratus L., te voorschijn komen. 
Ook worden ze dikwijls uit de tonnetjes van parasietvliegen 
gekweekt. Door D. boiicheanus verlaten cocons of tonnetjes 
herkent men dadelijk aan de kleine, op speldeprikken gelijkende 
vlieggaatjes van den parasiet. 
In lateren tijd is men tot de ontdekking gekomen, dat 
D. boiicheanus ook een parasiet van de wasmot is. Hier te 
lande werd de soort, gelijk in den aanhef reeds gezegd, te 
Wageningen uit de wasmot gekweekt. Dr. L. Armbruster, 
docent aan de Landwirtschaftliche Hochschule te Berlijn, 
