312 
ENTOMOLOGISCHE BERICHTEN. 
Museum, met den conservator China, de daar aanwezige 
exemplaren microscopisch onderzocht, waarbij mijn ver¬ 
moeden, dat aptere exemplaren geen ocellen hebben, geheel 
bevestigd werd. Wel bevinden zich achter op het hoofd 
een paar kleine zwarte vlekjes, die den indruk van ocellen 
kunnen geven, maar dit is alleen een groefje met een haar. 
De plaats, waar bij de macroptere exemplaren ocellen zijn, 
blijkt bij aptere exemplaren geen ocellen te dragen, hoogstens 
is daar bij donkere exemplaren een zwart pigmentvlekje. 
Toen ik nu over deze zaak aan Berqroth schreef, bevestigde 
deze mijn opmerking, maar kon mij er tevens op wijzen, 
dat ditzelfde ook bij macroptere en brachyptere Reduviiden 
voorkomt en dat HORVâTH in zijn monographie over het 
genus Mesovelia de zaak ook al juist gepubliceerd had. 
De interessante gegevens in het boek van BUTLER, 
„Biology of the British Hemiptera-Heteroptera”, wien het 
gelukte, de voor zoo zeldzaam gehouden Mesovelia in 
aantal te vinden, waren mij een aansporing om er dit jaar 
op geëigende plaatsen naar uit te zien. De vennen van 
Oisterwijk heb ik gedurende de dagen voor en na de 
zomervergadering van 1924 met aandacht bezien, vooral ook, 
daar Butler de mogelijkheid oppert, dat Mesovelia de larven 
van Cicadula cyanae Boh. zou belagen en te Oisterwijk 
het eenige bekende Nederlandsche exemplaar van dit Homo- 
pteron gevangen is. Het mocht mij echter niet gelukken 
Mesovelia noch Cicadula aldaar te ontdekken. Waarschijnlijk 
is dit alleen te wijten aan den tijd van het jaar (Juni) en 
de moeilijkheid de snelvoetige diertjes te zien. 
Na 15 Juli greep ik de gelegenheid aan, om met een 
roeibootje in het Naardermeer opnieuw een kans te wagen 
en werden, in gezelschap van de heeren CORPORAAL en 
VAN DER Wiel, verscheidene dezer diertjes waargenomen 
en ook gevangen. De daar verzamelde gegevens deel ik 
hier mede, daar zij die van BUTLER nog eenigszins aanvullen. 
In de eerste plaats de omgeving. Plaatsen, waar, behalve 
Nyniphaea alba, Potamogeton Ineens, Polygonum amphibium 
en Lemna trisulca de oppervlakte van het water bijna 
geheel bedekten, bleken de uitverkorene te zijn, maar vooral 
die, waar Seirpus lacustris of Phragmites communis, het 
gewone riet, eenige schaduw gaf. Het was n.l. een zeer 
