316 
ENTOMOLOGISCHE BERICHTEN 
dwars afbijten werd verwijd tot een rond gat, juist groot 
genoeg om gaandeweg het dikke, vleezige lichaam der rups 
door te laten. Ten slotte verdween het geheele dier in den 
zaadbol, waarin enkele dagen werd verblijf gehouden. Daar¬ 
op werd, zooals gezegd, weder een nieuwe bol gezocht. 
Op het laatst van den rupstoestand echter werd eenigs- 
zins anders gehandeld. Nadat toch de zaadbol was leeg¬ 
gegeten had toen geen verhuizing meer plaats. De rupsen 
aten de volgende zaadbollen slechts aan, en, als de eetlust 
gestild was, zochten zij de een of andere bedekking, ’t zij 
op den bodem der kweekflesch onder een blad, ’t zij in 
een reeds leegen zaadbol. 
De reden, waarom deze rupsen in haar laatste levensstadium 
zoo handelen, zou ik in het volgende willen zoeken. Met 
het in-eten in een nieuwen zaadbol n.l. is vrij veel tijd 
gemoeid. Gedurende dien geheelen tijd is het lichaam der 
rups voor een grooter of kleiner deel onbeschermd tegen haar 
vijanden. Nu heeft de rups naarmate zij grooter is meer 
voedsel noodig. Nadert zij den volwassen toestand, dan 
zou zij dus telkens na korter tijd moeten verhuizen, en 
daardoor telkens langer onbeschermd zijn. Door het alleen 
maken van strooptochten voor haar onmiddellijke behoefte 
aan voedsel en het overigens zich verbergen, wordt dus de 
tijd, gedurende welken zij is blootgesteld, aanmerkelijk bekort. 
Men zou hier aan een nuttige, vermoedelijk overgeërfde 
gewoonte hebben te denken. 
Eén mijner rupsen, op welke ik gelegenheid had in het 
bijzonder mijn aandacht te vestigen, gedroeg zich echter 
in dit stadium op zoo eigenaardige wijze, dat het de aanleiding 
werd tot het opmaken van dit berichtje. Zij keerde n.l. na 
eiken maaltijd buitenshuis geregeld terug naar den zaadbol, 
waarin zij het laatst verblijf had gehouden, en die nu tot 
definitieve woning werd bestemd, om zich daarin te verbergen. 
Soms moest van daaruit voor het zich voeden een vrij groote 
wandeling worden gemaakt, tot meer dan tweemaal de 
lengte der rups. De terugtocht had meestal langs denzelfden 
weg plaats, doch het gebeurde ook, dat een omweg werd 
gemaakt bij vergissing. Maar ook dan werd, na eenig zoeken, 
toch de definitieve woning telkens wedergevonden. 
Het terugkeeren steeds naar denzelfden zaadbol, hetgeen 
