ENTOMOLOGISCHE BERICHTEN. 
323 
Acarus spinitarsus Hermann 1804 - Eindelijk! 
Terzelfder plaatse deed ik uitkomen, dat, om te weten 
te komen, wat HERMANN daarmede bedoeld heeft, wij op 
larven van Osmoderma eremita SCOP. zoeken moeten. 
Aangespoord door die gedachtegang, heeft graaf HER¬ 
MANN Vitzthum te München, met zijne bekende voortvarend¬ 
heid, tot eenige Coleopterologen het verzoek gericht, 
naar larven van Osmoderma eremita te zoeken. De heer 
Heinrich Wichmann te Weenen is op dat verzoek wel¬ 
willend ingegaan en graaf VITZTHUM ontving van hem 
eenige hypopi ; wel niet op de larve, maar dan toch op het 
imago van genoemden Lamellicorniër buit gemaakt. Twee 
exemplaren werden mij bereidwillig afgestaan. Zoo is dan, 
na 120 jaren, door samenwerking van drie personen, dat 
problematieke dier teruggevonden ! 
Terstond zag ik, dat ik de echte spinitarsus onder de 
oogen had. Dat wil zeggen, dat HERMANN’S beschrijving 
juist is. Die beschrijving heb ik l.c. kritisch behandeld. 
Mijn vermoeden, l.c. sub 4° geuit, komt uit: onder 
„piquants” heeft HERMANN óók verstaan : de proximale 
gedeelten der lancetvormige kleefharen aan de tarsen. 
Hij heeft zelfs beter waargenomen, dan ik vermoedde, waar 
het geldt ,,’A la partie antérieure deux autres soies 
naissent au dessous du bord”. Sub 7° uitte ik het vermoeden, 
dat hij daarmede bedoelde „de twee lange borstels aan het 
einde der rudimentaire palpen”. Neen, hij had gelijk: twee 
flink ontwikkelde vertikaalharen ontspringen werkelijk aan 
de ventrale zijde van den voorrand! (Zie de figuur!). 
De pooten zijn kort en forsch gebouwd en daarbij zoo 
dicht het centrum der ventrale zijde genaderd, dat de coxae 
min of meer □ zijn en alleen de tarsen voorbij den lichaams- 
rand uitsteken, zooals HERMANN ook uitdrukkelijk beweert. 
Ook zijne figuur is in zooverre juist, dat hij geen 
scheidingslijn aangaf: hij heeft het zeer korte propodosoma 
blijkbaar over het hoofd gezien. 
Ik heb den vinder beleefd verzocht, nu ook naar de 
adulti te zoeken. Zoolang ik die niet bestudeerd heb, vind 
ik het vormen van een nieuw genus voorbarig. 
Deze hypopus lijkt het meest op die van Rhizoglypluis. 
De voornaamste verschillen zijn deze : 
