330 
ENTOMOLOGISCHE BERICHTEN 
napplaat is grooter. Op Xylocopa sp. Medan Deli 1919. 
Dr. W. Roepke legit. 
Sennertia greeni Oudms. 1917. Oraaf Hermann 
VITZTHUM had de goedheid, mij er opmerkzaam op te maken, 
dat mijne Hericia greeni, waarvan ik de Larva, Nymphae 
I en III, Ç en cf in Ent. Ber. v. 4, n. 93, p. 345 beschreef, 
tot het genus Sennertia behoort, waarvoor ik hem hier 
openlijk mijn dank betuig. Ik had nog nooit eene volwassen 
Sennertia , ook niet afgebeeld, gezien. 
Sennertia roepkei nov. spec. Larva lang 183, breed 
115 p; ovaal; struktuur fijn dwarsgerimpeld, behalve het 
volkomen gladde schildje. Pseudostigma min of meer peer¬ 
vormig, slechts voor een gedeelte zichtbaar. Alle rugharen 
zijn staafvormig en zelf weer spaarzaam uiterst fijn behaard. 
Ik zag geen cervikaalhaartjes. Van de propodosomatale dwars- 
rij is het binnenpaar meer dan 2 X langer dan het buitenpaar. 
Daarachter volgt een naar achteren konnexe dwarsrij van 
6 borstels. Op den achterrug nog 3 dwarsrijen van 4 borstels. 
Van de voorste van deze 3 rijen zijn de buitenste, en van 
de achterste rij zijn de randborstels het langst. Deze eindigen 
spits. Ventraal: ter zijde van den aars twee gladde, lange 
haren. 
Nymph a I lang 400 p; breed 215., ovaal; struktuur 
fijn dwars gerimpeld, maar bovendien verspreid gestippeld; 
schildje glad; pseudostigmata geheel zichtbaar. Haren als 
bij de larva, doch de buitenste van de 3e dwarsrij, en het 
achterrandpaar zijn zweepvormig en langer dan de breedte 
en het idiosoma. Ventraal. Voorste helft niet gerimpeld. 
Coxae III distaai en coxae IV geheel gerimpeld; genitaal- 
opening klein en tusschen epimera IV ; anus terminaal. 
Fe mi na lang 675 p, breed 400 p, hoog 315 p struktuur: 
in tegenstelling met de larva en nympha niet gerimpeld 
maar dicht gegranuleerd. Vorm achter pooten II y vierkant. 
Schildje ± 2 X langer dan breed, vóór het breedst, achter 
afgerond, glad. Pseudostigmata duidelijk zichtbaar ; de naar 
buiten gerichte wand ervan is daar lensvormig verdikt, 
zoodat de mogelijkheid van lichtperceptie door dit orgaan 
niet uitgesloten is. Acht der rugharen, en wel die, welke 
op het achterste gedeelte van den rug geplaatst zijn, zijn zelf 
