382 
ENTOMOLOGISCHE BERICHTEN 
Miana strigilis Cl. en fasciimciila Hw., welke 2 soorten 
tot de meest variëerende Noctuïden beliooren, en zelfs 
vroeger niet voor 2 afzonderlijke soorten gehouden werden; 
de imagines verschillen in kleur wel aanmerkelijk, maar de 
larven gelijken bijzonder veel op elkaar. 
Nonagria dissoluta Tr. en neurica Hb.; 
Tapinostola fulva Hb. en extrema Hb.; 
HycLroecia nictitans Bkh. en paludis Tuft.; 
Caradrina alsines Brahm en taraxaci Hb.; 
Plusia jota L. en pulchrina Hw.; 
Thalera putata L. en lactearia L. ; 
Larentia variata Schiff, en obeliscata Hb.; 
Larentia tnmcata Hufn. en immanata Hw.; en 
Larentia ferrugata Cl. en unidentaria Hw. 
Thans wil ik overgaan tot die soorten, waar het eigen¬ 
lijk om gaat, n l. die in het aangrenzend gebied voorkomen, 
en die derhalve wellicht in ons land aangetroffen zouden 
kunnen worden : 
Agrotis stigmatica Hb. onderscheidt zich in hoofd¬ 
zaak van A. ditrapeziam Borkh. door het gemis van het 
zwarte voorrandsvlekje aan de golflijn, en aan den vorm 
van de golflijn, die sterk gezwaaid en wortelwaarts donker 
afgezet is; aan de halve dwarslijn ontbreken ook de 
zwarte vlekken. Zie ook Snellen I, p. 410 (noot 1). Deze 
soort komt, behalve in Midden-Europa, vrij veel in 
Engeland voor, vooral in het Zuiden. 
Hydroecia petasitis Dbld. vooral te onderscheiden 
van H. inicacea Esp. door de meer grijsbruine voorvleugels, 
die tevens roodachtig getint zijn, terwijl het middenveld 
ook donkerder is dan bij micacea. De aderen in het 
franjeveld zijn wit, de achtervleugels veel donkerder. De 
soort komt vooral voor in Z. O.-Engeland. Zie ook 
Snellen I, p. 383 (noot 1) en p. 730. 
Brephos noth um Hb. gelijkt zeer op B. parthenias L., 
maar onderscheidt zich van deze vooral door de gekamde 
sprieten van het <ƒ. De soort is verder kleiner dan 
parthenias , de voorvleugels zijn donkerder wortelwaarst, 
en voorbij het middenveld is de bestuiving wit. Zie ook 
Snellen I, p. 506. (noot 1) en p. 730. 
