ENTOMOLOGISCHE BERICHTEN. 
403 
en y- vormige, dikke streepjes, die elkander niet raken. Deze 
teekening is onafhankelijk van de reeds bij de larve gemelde; 
de beide Skulpturen zijn dus tegelijk zichtbaar. 
Indien de hypopus B uit het huidje gekropen is, vertoont 
dit aan den achterrand eene groote opening en een gedeelte 
der gescheurde huid zonder de beide lange achterrandharen. 
Ook is dikwijls zijdelings eene groote scheur aanwezig. 
Men kan dus aan de skulptuur van zoo’n „velletje” zien, 
of er een hypopus A, dan wel een hypopus B uitgekropen is. 
Het aantal hypopi, zoowel A als B, was in het nest zóó 
groot, dat het te betwijfelen is, of eene Nympha 1 wel ooit, met 
overslaan van de Nympha-ll-hypopus, dus direkt, in eene 
Nympha III vervelt. 
Nympha-II-hypopus-A. Genoegzaam bekend. 
Nympha - II - hypopus-B. Lang 228—332 /*. ; breed 
212—292 ju. Breed-elliptisch tot afgerond-zeshoekig, met 
een vóór- en een achterkant. Dorsaal. Haarloos, glad 
vóór den voorrand zijn pooten I en het gnathosoma slechts 
gedeeltelijk zichtbaar; het laatste is slechts een laag heuveltje. 
Doorschemerend ziet men de 8 pooten, de y-vormige epimera 
I, de epimera II, de anaalstreek en twee symmetrisch gelegen 
wolken, die met den anus door middel van een kort buisje 
in gemeenschap staan. Die wolken zijn vermoedelijk de 
excretieorganen. De 4 voorpooten schijnen 2-ledig te zijn; 
op het eerste lid een lang, cylindervormig, stomp eindigend 
reukhaar, dat vóór den voorrand van het idiosoma vrij 
ligt en soms over den rug geslagen is. Het eerste lid is 
dus blijkbaar een trochantero-femoro-genu ; het laatste lid 
een tibio-tarsus. Dit is konisch, zonder klauw, of carunkel. 
Vent raai. Hier zijn alle pooten éénledig, konisch. De 
tweeledigheid der 4 voorpooten, bij dorsale beschouwing, 
is dus maar half doorgevoerd. De 4 achterpooten zijn zóó 
kort, dat ze als in elkander geperst schijnen, vertoonen 
zich dus als een rond schijfje. Trouessart zegt, dat zij in 
zuignappen veranderd zijn. Dat is onjuist; want, metimmersie 
ziet men, dat zij denzelfden vorm hebben als I en II. 
Wat ik hierboven de „anaalstreek” noemde, is bij de 
kleinste individuen een raadselachtig orgaan. Bij een iets 
grooter individu loste de anaalstreek zich op in 4 zuignapjes 
(twee grootere achteraan) en, daarvóór, een vreemd orgaan, 
