410 
ENTOMOLOGISCHE BERICHTEN. 
over in alcohol absolulus, verwarmde in den thermostaat 
van 50° C. gedurende 10 minuten, liet afkoelen, goot er 
acidum lacticum 75% bij, liet den alcohol 24 uren langzaam 
verdampen en kon toen de exemplaren bewonderen in 
een toestand, alsof zij pas gevangen waren. En dat na¬ 
dat zij meer dan 40 jaren in totaal verharden canadabalsem 
gelegen hadden. Alleen aan het acidum lacticum heb ik 
het te danken, dat die kleine, onzichtbare zuignappen zich 
strekten en zichtbaar werden. 
De a naalzuignappen van Pteronyssus ROBIN 1868. 
Wat tot dusverre daarvoor gehouden werd, zijn slechts de 
stelen! Bij de bovengenoemde 3 (ƒ(ƒ kon ik waarnemen, 
dat de eigenlijke zuignappen glashelder-membraneus en 
uiterst fijn straalsgewijs gestreept zijn en een diameter 
hebben van bijna 3 maal die der tot dusver voor zuignappen 
aangeziene stelen. 
Ik ben ervan overtuigd, dat alle echte Pteronyssus-soorien, 
dat zijn die, welke gewoonlijk „ obtusae ” genoemd worden, 
zulke functioneerende tarsaalzuignappen en zulke groote 
anaalzuignappen hebben. 
Rivoltasia CaneSTRINI 1894 en Pteronyssus ROBIN 
1868. In de Ent. Ber. v. 2, n. 48, Juli 1909, p. 332 bracht 
ik Pteronyssus onder de Avenzoariinae. Dat was al eene 
fout; want, zooals ik vroeger reeds mededeelde, behoort 
het genus Pteronyssus ROBIN 1868, type Dennaleichus 
picinus C. L. KOCH 1840, niet tot de Anacrotricha, maar 
tot de Monacrotricha. Eene tweede fout daar ter plaatse 
maakte ik door verscheidene soorten van Pteronyssus over 
te brengen in het genus Rivoltasia , alléén, omdat bij haar 
de epimera 1 niet proximaal vereenigd zijn. Deze fout 
herstel ik thans. De beide genera hebben niets met elkander 
te maken. 
Arnhem. 
A. C. OUDEMANS. 
