PRQLEGO MENA. 
XLI 
Leonlodoo, Pyrethrum, Tussilago, Arthemis, Aster. Erigeron) ; Caryophyllem (Cerasti sim , Cher- 
leria, Dianthus, Silene, Arenaria); Cruci ferae (Draba, Lepidium, Ib eris) ; Saxifragas et Lysimachiae 
(Primula, Aretia, Soldanella). Conspiciuntur quoque frequenter Gentianae (Gentiana, Swertia) 
Pianunculaceae, Scrophulariae et Rhinantheae (Pedicularis , Bartsia) : aque termino nivali magis distan¬ 
tes, Ericinae frutescentes (Rhododendron, Azalea, Erica, Vaccinium). Gramineae, qua: sub zona 
aequinoctiali, in Andium jugis, altitudine 1900—2100 hexapodarum omnia vestiunt, in zona tempe¬ 
rata versus terminum nivalem rarescunt. Conspiciuntur tamen , in summis locis, quaedam Avenae, 
Poae, Festuca: et Caricis species. Inter arbores sunt extremae versus terminum nivalem : Coniferae 
(Pinus, Larix, Taxus, Abies, Juniperus) et Amentaceae (Salix, Alnus, Betula). Ex Leguminosis 
paucas numerabis , nimirum Phacam solam et Trifolium. Desiderantur ut frigoris impatientissimae, La- 
biatae, Malvaceae, Euphorbiaceae. Ex Filicibus sola Pteris crispa versus cacumina montium attollitur. 
Lycopodaceae Europae (ut plagae aequinoctialis) super terminum Filicum assurgunt. In Alpibus Hel¬ 
vetiae, a limite superiori Rhododendri ferruginei usque ad nivium perennium limitem inferiorem, 
inter stirpes alpinas a Wahlenbergio recensitas, invenies i 3 i Plianerogamas, quarum Monocotyle- 
dones 18, Dicotyledones u 3 . Sunt itaque, in summis montibus zonae temperatae, Monocotyledones 
ad totam Pbanerogamarum copiam ut 1:7, quum in locis planis rationem x: 4 invenies. Decrescit 
enim, sub lat. 42°— 4 ^° 1 a planitie versus cacumina montium nivosorum numerus Monocotyledonum. 
Ex Phanerogamis alpinis Helvetiae , 53 Monopetalae; 55 Polypetalae et 5 Apetalae sunt: unde senes 
ix. 10 4 - i- Eadem fere progressio locis planis sub iisdem parallelis observatur: 5 . l\\. 1. Compositae 
septimam partem Phanerogamarum alpinarum efficiunt; Caryophyllese , Cruciferae, Saxifragae et Ly¬ 
simachiae decimam quartam vel duodevicesimam partem. Glumaceae in summis Alpibus Helvetiae se 
habent ad totam Phanerogamarum vim, eadem altitudine crescentium, ut 1:10 ; in planitie, ad radices 
Alpium, ut i : 8. Planta annua vel biennis ultra altitudinem 600 liexap. (auctore Decandollio) fere 
nulla. 
In montibus nivosis zone feligid_«, lat. €8°, abundant Caryophyllece (Stellaria, Alsine, Cerastium) , 
Ericince (Andromeda) et Ranunculacece. R.arius conspiciuntur Gramineas, Saxifragae, Cruciferae,qua¬ 
rum perpaucae species alpinae. Extremae arbores : Amentaceae et Coniferae. Ex omnibus plantis La- 
ponicis, a Wahlenbergio enumeratis , solummodo ig, i. e. , inter terminum nivalem et Rhododendri 
limitem superiorem inveniuntur : in Helvetia nascuntur eadem regione i 3 x species, i. e. Cs omnium 
Phanerogamarum. Si enim Laponiae et Helvetiae plantas confers, eas locis planis duplo, locis altis- 
simis septuplo frequentiores reperies. 
Collatis distantiis ultimarum arborum a limite nivis perpetuae, sub aequatore , exeunte zona 
torrida, sub zona temperata in Alpibus Helvetiae, et in zona frigida ultra circulum polarem, in¬ 
venies eas non uni eidemque legi obnoxias esse ’. Sed non praetermittendum est, arbores quae in quatuor 
bis zonis extremam virentis terrae oram tenent, nequaquam ad easdem pertinere tribus. Amentaceae 
et Coniferae Caucasi, Pyrenaeorum et Alpium Helvetiae ad eandem fere altitudinem (900—1100 h.) 
versus cacumina montium excurrunt; suntque in universum arborum limites in zona aequinoctiali, 
zona temperata et zona frigida , ut numeri: 7 §. 4 - 1.Notandum porro, Andes Peruvianorum, Quiten- 
sium et JNovogranatensiuin, propter limitem regionis nivalis, non nisi arbusta alere foliis coriaceis (Escal- 
lonias, Alstonias ,Thibaudias, Arabas , Gualtherias, Yaccinia) quae noctu nimium frigus , infra —2. 0 , aegre 
tolerant, licet contra meridie calorem ultra 1 o° — 12 0 haudquaquam requirant.Totum per annum floribus 
et fructibus gaudent, quamquam aeris temperies , in regione montana , quam incolae Pa.rarn.os vocant, 
perpetuo inter o° et 9 0 consistit. Eodem modo nostrae Coniferae aestates flagitant 2 potius longas , 
quam ferventes. Nam cum succus earum et hyberno tempore movetur, summum gelu non patiun- 
1 Ramond, Ohs. dans les Pyrenees , 1789. T.IJ, p. 33 1. 
* WaUenberg , Flor. Lap. p. LIII. 
Nov. Gen. et Spec. Tomus I, 
l 
