XY1 
PROLEGOMESA. 
bar Styraciflua, quae sub parallelo 18—19 graduum declivitatem montium obtegit, Bostonum usque 
et Porismuthum , latitudine 43 i graduum in loca plana se effundat Americae boreali i 3 j arbores 
sunt, quarum truncus supra triginta pedes assurgit, contra in universa Europa vix 45- 
Quas in Novo Orbe , praesertim in Virginia , Carolina et Georgia , miramur stirpium figuras sep¬ 
tentrionales aequinoctialibus immixtas, Orbis Veteris non nisi littora orienti soli opposita common¬ 
strant. Sic in Japonia? insulis Kiusiu et Nipon, circa Nangasaki et Jeddo, sub parallelis 33—36 gra- 
dutum, ubi hyberno tempore congelat 2 , fere ubique in silvis et planis locis , Bambusam, Cycadem 
revolutam, Pinum sylvestrem, P. Cembram , Mimosam arboream, Chamoeropem excelsam, Pau- 
liniam japonieam, Begonias, Epidendra et Limodora 3 reperies. 
Tam exigua pars terrarum in zonam temperatam hemisphaerii australis protenditur, quandoquidem 
dumtaxat in 44 0000 leucas quadratas pateat, ut adeo America aequinoctialis sola multo major sit. Plagae 
temperatae australes Africae, Novae Hollandiae et Americae se habent ut numeri 4, 9 et 10. In uni¬ 
versum autem stirpes, propter circumfusi Oceani hybema frigora frangentis vastitatem , longius 
versus polum antarcticum , quam ad septentriones excurrunt 4 . Argumento sunt filices arboreae et 
Epidendra, florum pulchritudine insignia , sub latitudine australi 4^° nascentia. 
Ex 17 generibus a summo botanico Bichardio ad Coniferarum ordinem relatis, vix duo aut tria vel in 
locis planis, vel in j ugis depressioribus plagae aequinoctialis proveniunt, ut Ephedra, Altingia et Araucaria 
excelsa 5 , in Novae Hollandiae littore orientali, tropico Capricorni subjecta. Nam Coniferarum tribus 
zonis frigidis et temperatis magis peculiares sunt, quam zonae torridae, in qua abundat Cycadea- 
rum familia , Coniferis maxime affluis. Strobaliferae et Galbulif erae 6 hemisphaerium boreale, Podo- 
cai jius 7 , Dacrydium, Araucaria et Callitris hemisphaerium australe anteferre videntur. In Americae 
aequinoctialis montibus Taxi novam speciem, sed nullam Pinum vel Abietem vidimus: quod eo magis 
mirari subit, cum ab isthmo Panamensi, arcium versus , juga Mexicana et Canadensia, sub zona 
torrida et temperata , opacissimis pinetis vestita reperies, in quibus Abies, Juniperus, Cupressus et 
Taxo dium 8 Pino immixta sunt. Coniferae strobuliferae, ut Monocotyledones glumaceae , cum quibus 
germinantes analogiam quandam 9 prae se ferunt, locis frigidis, cum versus polum , tum in cacu¬ 
minibus montium, plantarum arborescentiuin oram efficiunt. Arbos quaedam 10 , Araucariae cbilensis 
haud dissimilis, et in Novae Ilollandiae continenti eL in Novae Caledoniae et Norfolkise insulis inventa 
est. Contra Podocarpi 11 , regionum australium spectabile genus , ad Cliilensia littora unam alle- 
ramve speciem, veJuLi colonos, transmittunt. Eundem nexum inter plantas Americae occidentalis et 
Novae Hollandiae orientalis Proteaeeae exhibent Americanae, quae ad Proteaceas Africae minus prope 
accedunt , quam ad illas Terrarum australium ' 2 . 
' Andre Michaux. 7’. III, p. 19A 
2 Thunberg , Flora Japon. p. XII. 
s Epidendrum monile, E. leres , Limodorum striatum, L. ensatum. 
Vul. intra, p. 36 et -3. 
8 Brocon , Gcn. Remarks, p. /ji. 
6 Strobuliferae vel Abietina Ricb. complectuntur Pinum, Laricem , Peucen vel Abietem, Cuninghamiam , Agatiden 
vel Pinum Dammaram et Araucariam; Galbuliferae vel Cupressinae Ricb., Juniperum , Ihujam , Callitrem , Cupres¬ 
sum et Taxodium. ( Mem. de VInslitut , i8r5 , p. 97.) 
1 Unica Podocarpi species in insulis Antillarum sponte sua nascitur. 
8 Cupressus disticha (Taxodium , Ricb.) in NovEe Hispaniae regione aequinoctiali prope Tasco , LaPuebla et urbem Me- 
xici, altitudine 900—1200 hexapodarurn nascitur, quum sub zona temperata Americae borealis pio\eniat locis planis sub- 
inundatis. 
9 Richard. de fructu, p. 108. 
*° Araucaria excelsa. 
“ Podocarpi tres species proveniunt in Nova Holtandia, auctore cel. Rrownio , prope Port. Jackson et in summo monte 
Insulae Van Diemen. Podocarpus asplenifolius Labili, est Phyllocladus Ricb. ( Annales du Mus. i. 16 , p. 299.) 
** Brown in Tr. of the Linn. Soc. vol. 1 o. P. I. p • a3. 
