JUNCE,®. 
‘94 
Bugam inter et Quilichaum. Arbores illae arundinaceae, licet terram uliginosam late compleant, saepeque 
in alliludinen 5 o vel 60 pedum emicent, tamen rarissime florent in Nova Continenti. Nec cel. Mutisius 
qui tct Guadales (sic enim incolae loca palustria vocant, Bambusis tecta) in regno Novogranatensi 
perscrutatus est, neque amiciss. Tafalla, quondam Ruizii et Pavonii socius in peregrinatione Peruviana, 
unquam flores vel fructum Bambusae nancisci potuerunt. Contra in India orientali tanto numero florere 
videntur gramina illa gigantea, ut, auctore cel. Buclianano, 1 in regnoMysorse, indigenae, quos Malasyros 
appellant, semina Bambusae cum meile mixta vulgo comedant. Opinantur hae gentes plantam demum 
post i 5 annos ferre fructum, atque illico post emori. Distinguunt porro Bambusas culmo prorsus pleno, 
quas Chittu vocant, locis aridis crescentes, et Bambusas cavas (Doda dicunt), citius locisque liumidis 
provenientes. a 
Guaduae novogranatensis spiculas, anno 1801 florentes nacti, primo obtutu intelleximus, quam 
manca quodammodo atque imperfecta esset hujus generis in botanicorum libris descriptio. Quare nihil 
prius putavimus faciendum, quam ut in ipso loco, ubi emerserat, delinearemus plantam, praesertim 
stylum profunde tripartitum et squamas tres, 3 partes fructificationis circumdantes, quas tunc nectarium 
triphyllum vocavimus. Solus fere Loureiro 4 in speciebus asiaticis (v. c. in Bambusa verlicillata) stylum 
recte descripsit. 
In regione humida Novi Orbis Bambusae nequaquam tam frequentes sunt, quam vulgo credunt. 
Rarius enim nascuntur, cum in Provincia Caraeasana et Nova Andalusia (si convalles inter Cumanacoam 
et pagum San Fernando excipis), tum in sylvis humidis Guayante, ripas Cassiquiares et Atabapi inum¬ 
brantibus; fere proi'sus desunt ia ora Apures, qui terras Varinensium percurrit, et Fluminis Nigri. 5 
Ego quidem, quantum cum Bonplandio obivi Americae , crebro vidi Bambusas tantum iu parte occi¬ 
denti soli opposita. Abundant maxime vastasque sylvas efficiunt in regno Novogranatensi, tum locis 
planis, calidissimis, inter Turbaco et Mahates, tum in convallibus altioribus, coelo temperato utentibus, 
v. c. inter pagos Guaduas et Villeta Bogotensium, in devexis occidentalibus Andium Quinduensium 
propter Buenavista et Carthaginem, ad ripam Caucae (inter Buga et Quilichao Popayanensium), denique 
in parte aversa montis ignivomi Rucu-Pichinchas, juxta urbem Quili, ubi humida et multijugis plantis 
luxurians planities late protenditur, per Esmeraldae Provinciam, ad littora Oceani Pacifici. 
Rambusam Guaduam invenimus inde a locis planis usque ad altitudinem 860 liexapodarum; et quod 
notatu imprimis dignum, quamvis in aeque humidis locis crescentes, tamen montanae Bambusae plus aquae 
continent, quam regionis planae. Locis altioribus (inter 600 et 800 hexapodas) non nisi per dumeta 
fere sparsa nascuntur; in regione plana autem, vel usque ad altitudinem 400 liexapodarum, sylvas effi¬ 
ciunt late protensas. In universum arundines illae ex tribu Bambusacearum ad plantas sociatas pertinent: 6 
N astus Insulae Borboniaj, auctore Bory St. Vincent, gramen est vere subalpinum, quandoquidem ad loca 
plana non ultra 600 liexapodarum altitudinem descendit. 
Aqua in culmo Bambusacearum americanarum latens , sapore subsalso, nec tamen injucundo est. 
Tradunt tamen indigenae iter urinae ea affici. De meile dulci Bambusae nil vidi in Orbe Novo, sed 
verum Tebaschirum 7 in regno Quitensi reperi, ab eo Indiae orientalis 8 paululum diversum. Ejus spe¬ 
cimen viro summo, Vauquelinio, chemice investigandum communicavi. Tebaschirum americanum ab 
* Journey io Mysore , Vol. II. p. S> 4 x. 
" L. c. Vol. I. p. 189. 
3 Bonplandius in egregia , quam ecTidit, Bambuste diagnosi (P/. ostpdn. T. I. p. 7 3 .) nonnisi squamas duas notat. 
4 Flora Cochinch. {ed. Will.) p. 73. Bambusae et Nasti genera quae nostris temporibus fere omnes botanici confuderunt , 
ex observationibus Kunthii, ita distinguenda sunt : In Bambusa spiculae elongalae , fere cylindraceae, magnum numerum 
florum bi-paleacearum, quorum tantum inferiores quidam masculi sunt, complectuntur. Flores illi bi-paleacei conclusi 
sunt duarum glumarum calyce. Modus ille inflorescendae et palearum itgura fere eadem sunt, ac in Pois , a quibus 
tamen Bambusae sat distinguuntur culmo arboreo, numero staminum senorum , stylo profunde trifido et squamis tribus, 
fructificationis partes circumdantibus. Contra in Nasti genere spicula oblonga , compressa , certum numerum complec¬ 
titur glumarum , imbricatim per duos ordines dispositarum , una alteram tegente , fere ut in Cyperaceis. Quarum glumarum 
non nisi duae superiores florem includunt structurae Bambusae , i. e. stylo trifido, staminibus sex et nectariis tribus praeditum. 
Ex analogia duae glumae inferiores , multo minores, cum Bambusae calyce conferri possunt: alterae pro floribus neutris 
unius valvulae habendae sunt. Bambusae species : B. arundinacea et stricta Boxb. ; B. verlicillata Willd.; B. latifolia et 
Guadua Bonpl., et Bambusa quaedam inedita Insulae Borboniae. Ad Nastum pertinent: Calumet des hauts de Bourbon et species 
quaedam madagascariensis, in Herbario clar. Du Petit-Thouars asservata. Nasti stylum et nectaria bene vidit cel. Bory St. 
Vincent, sed Nastum et Bambusam haud distinxit. Voyage aux lies d'Afrique. T. I. p. 3 io. Pl. XII. ( Bambusa alpina Bory est 
verus Nastus Juss. vel Calumet des Hauts.) 
5 Guainia vel Rio Negro. 
6 Pro!, p. XXI. 
v Tabaxir , Tabasheer. 
8 Russei in Phil. Trans. Vol. 80. p. n7 3 , Macie l. c. Vol. 81. p. 268. Annales de Chimie, 1791. Oct. p. 126. Tebaschirum asiati- 
cum, a Persis sal , lac vel camphor Bambusae nuncupatum, pro medicamento laudatur per totum Orientem. 
