JI 5 
bodem onder den grond, zien wij wat meer groen te voorschijn komen. 
Eenige verspreide boomen met helder glinsterend loof, waarvan de breede 
kruin tot bijna op den bodem rust, trekken inzonderheid de aandacht. 
„Ketoe ketoe“, (zachtjes aan). De draf vermindert tot een stap. 
„Manzanilla?^ vraag ik den koetsier; deze knikt bevestigend, maar rijdt 
door. Een: „Ketoe stop“ (sta stil) doet het rijtuig stilstaan, maar niet 
zonder eenige aarzeling van den koetsier. Ik knik bevestigend op zijne 
gebaren en papiëmentsche woorden, waarvan ik niets versta, maai waar¬ 
van ik begrijp, dat de bedoeling is, mij voor de vergiftige eigenschappen 
van den zoo beruchten boom 
te waarschuwen. De wenken 
nemen dan ook toe, naar¬ 
mate ik den boom nader 
en terwijl ik daarvan eenige 
takken met vruchten af breek 
om ze bij de verzameling te 
voegen. 
Inderdaad gebeuren er 
met dezen boom nog altijd 
ongelukken. Telkens zijn er 
weder soldaten of. m atrozen 
die de vruchten, wélke er 
als kleine appeltjes uitzien, 
eten en er ziek van worden. Veel er van eten kunnen zij gelukkig niet, 
■% want de vrucht bevat een in verhouding vrij grooten steen met scherpe 
hoekige uitsteeksels, die zeker reeds de eerste bete hoogst onaangenaam 
moet maken. Sterfgevallen door het eten der vergiftige vrucht schijnen 
dan ook niet veel voor te komen. 
De boom, ook een vertegenwoordiger van de familie der Euphorbia- 
ceën, bevat een overvloed van melksap; het stroomde in zoodanige mate 
uit de afgebroken takken, dat ik deze in het zand van den weg moest 
steken, om het eenigermate te doen stollen, ten einde de andere voor¬ 
werpen in de plantenbus er niet mede te bezoedelen. 
Dit melksap is zeer scherp. Sommigen geeft het reeds blaren op 
de handen; maar vooral is het zeer gevaarlijk, wanneer men er 
^ iets van in de oogen krijgt. Er zijn gevallen van daardoor ontstane 
volkomen blindheid. 
Verraderlijk is de fijne eenigszins bedwelmende geur, die de vruchten ver¬ 
spreiden, en die reeds op een kleinen afstand van den boom bemerkbaar 
