is. Dat echter de uitwasemingen van den boom op zich zelf gevaarlijk 
zouden zijn, schijnt tot het gebied der fabelen te behooren. Het spreekt 
intusschen van zelf, dat men zich bij voorkeur niet onder zulk een boom 
zal nederzetten of te rusten leggen, daar men gevaar zou loopen, het 
melksap uit een eventueel door den wind, of een zich neerzettenden vogel, 
afgebroken tak in het aangezicht te krijgen. 
Men heeft zelfs beweerd, gelijk er een geneigdheid schijnt te bestaan 
om alle dingen te overdrijven, dat de uitwasemingen van den boom 
anderen plantengroei daaronder zouden verhinderen. Dit is geenszins het 
geval. Dat er vaak geene of weinig planten onder voorkomen is waar, 
maar dit is met alle boomen met vrij dichte bladerkroon en die tot nabij 
den grond reikt, het geval. Ook is de bodem onder den boom vaak geheel 
bedekt met de verdroogde min of meer leerige bladen en de steenen van 
vroeger afgevallen vruchten, zoodat geen plaats voor ondergroei oyerblijft. 
Na de kruin van het klipkustgebergte te hebben doorsneden, hadden 
wij nog een klein eindweegs westwaarts, op de noorderhelling hiervan 
aan de zeezijde, en stonden weldra voor het huis der plantage, thans 
onbewoond, maar waarvan ons de sleutel, met vergunning om daarvan 
gebruik te maken, was medegegeven. 
De geheele afstand, dien wij hadden afgelegd, is nog geen twee uur 
gaans, en men kan dus gemakkelijk vóór den middag van Willemstad 
naar Hato heen en terug rijden. Evenwel scheen het ons toe, nadat wij 
aangekomen waren, dat het èn voor de paarden, èn voor ons zelven, als 
wij zonder-overhaasting hier wat wilden rondzien, meer wehschelijk zou 
wezen, den middag hier over te blijven en in de namiddagkoelte (betrek¬ 
kelijk gesproken) terug te rijden. 
Daarover werd beraadslaagd, en al spoedig rees de vraag, waarin 
vooral door de jongere leden van het gezelschap, met hun sneller stof¬ 
wisseling en spoediger ledige maag, een bizonder belang werd gesteld, 
hoe wij ons hier het noodige middagmaal zouden kunnen verschaffen. 
Aan een paar negers, die uit naburige woningen waren te voorschijn 
gekomen, werd getracht door gebaren duidelijk te maken, wat in onze 
gemoederen omging, maar zij, schenen het niet te begrijpen. Hèt woord 
„pan” (brood), daarbij uitgesproken, bleef zonder uitwerking; en het woord 
„fonche,” waarmede onze voorraad papiëmentisch was uitgeput, bracht 
slechts een goedig gegrinnik en schouderophalen te weeg. 
Zij hadden dus geen brood, wat overigens op Curagao, uit aangevoerd 
tarwemeel, voortreffelijk wordt gebakken — en „fonche” zullen zij wel 
hebben gehad maar te min voor ons hebben gevonden. 
