Fonche is gekookt meel van Sorghum vulgare, het zoogenaamd 
negerkoren, oorspronkelijk uit Azië afkomstig, maar elders en zoo ook 
op de West-Indische eilanden aangekweekt. Men noemt het op Cura- 
gao enz.: „kleine Mays,” niet wegens de grootte der plant, want die 
is doorgaans veel hooger dan van de Zea Mays , welke „groote Mays” 
heet, maar om de korrels, die veel kleiner dan bij laatstgenoemde zijn. 
Dit graan vormt het gewone volksvoedsel, even als de bananen in Su¬ 
riname. Het is voedzaam, en, met gebraden vleesch toebereid, een niet 
onsmakelijke kost. 
Er bestaat echter bij den minderen man op Cura^ao zeker vooroordeel, 
dat dergelijke zaken voor de „sjons” (Heeren) niet goed genoeg zijn. 
Slechts met groote moeite konden wij ook b. v. onze kookvrouw over¬ 
halen, om ons eene enkele maal fonche, blaf, en de enkele Curagaosche 
groenten die er zijn, in plaats van doperwten en andere Europesche za¬ 
ken uit bussen, op te disschen. 
Hoe het zij, onze gebrekkige onderhandelingen bij Hato voerden tot 
geen resultaat. Maar — daar kwam, langs den weg dien wij gekomen 
waren, een ruiter te paard aan. Het was de Heer Gravenhorst, district¬ 
meester van het derde district. Met dezen konden wij raadplegen, en 
in een oogenblik was nu de zaak in orde gebracht. Hij zond voor ons 
iemand naar de stad om het noodige te halen, vond de geschikte per¬ 
soon om het daarna voor ons gereed te maken, kortom ontnam ons alle 
verdere zorg en moeite. 
Ik zag, dat onze koetsier hem ter zijde nam en nog iets bizonders 
mede te deelen had. En ja: het bleek dat de zorgzame man hem ver¬ 
telde van de door mij afgebroken en medegenomen Manzenillatakken, 
en hem verzocht, mij toch vooral voor dien vergiftigen boom te waar¬ 
schuwen; hij was niet gerust voordat hij vernam, dat de boom voor 
mij een bekende was en — mij geen kwaad zou doen. 
Met goeden moed trokken wij dus op, in de eerste plaats naar de 
grot, vergezeld van de noodige negeis met flambouwen van gespleten 
Cerens- („cardouche”) hout, om de diepere gangen der grot te verlichten. 
De grot lag nog iets hooger op de helling dan de weg, waarop wij ons 
bevonden. Wij hadden dus op te stijgen en profiteerden daarbij van de 
overblijfselen van een trap, die, naar men ons mededeelde, bij gelegen¬ 
heid van een bezoek van Z. K. H. Prins Hendrik in den klipsteen was 
uitgehouwen. 
De grot, met hare uit het neerdruipend kalkwater afgezette hangende 
kegels (stalactieten), en daaronder op gelijke wijze opgebouwde stalag- 
