f 
120 
van dezelfde familie maar met stekelige vruchtbekleedsels: „kaloeloe di 
porco” of varkensspinazie genoemd; een composiet: Synedrella Jiodiflora ; 
de ieeds vroeger genoemde Lokki lokki (Phyllanthus botryoides), Euphorbia 
hytericaefolia , Rivina humilis (Stak Mahatche) als vertegenwoordigster 
van de Phytolaceën, Borrera laevis met Morinda Royoc uit de Rubia- 
ceën; Melochia tomenioso, Tribulus ‘cistoides; een Datura; als slinger¬ 
planten: Pasüflora suberosa met kleine witte bloemen en ronde besjes 
(jerba tinta), Ipomota acuminata, Cuscuta americana. 
Ook vonden wij hier de Ruellia tuberosa , een kiuidachtige Acanthacée, 
welker wortelknollen als volksmiddel worden gebezigd, met groote blauwe 
klokbloemen en langwerpige zaadhuisjes, die, op de hand gelegd en 
bevochtigd, na eenigen tijd plotseling openspringen en de zaden als het 
ware wegschieten ■— eene eigenaardigheid, waaraan de plant haren in- 
landschen naam „Skopeet” (geweer) 
te danken heeft. 
Blijkbaar is dit eene adaptatie aan 
het dikwijls langdurig droge klimaat. 
De zaden toch blijven in de rijpe 
hulzen besloten, totdat de noodige 
regen of dauw ze bevochtigt en hun 
dus tevens gunstige gelegenheid tot 
ontkiemen geeft, en het verschijnsel 
herinnert aan de zoogenaamde Roos 
van Jericho ( Anastatica hierochuntica ) 
van de Afrikaansche woestijn, waar¬ 
van de zaaddoozen, ofschoon op 
eenigzins andere wijze, eveneens bij 
droogte gesloten blijven en door 
vochtigheid opengaan. 
Het wordt bij Ruellia tuberosa niet 
teweeggebracht door eene sterkere 
zwelling van de binnenzijde der klep¬ 
pen door opneming van vocht. Want 
de losse vruchtkleppen krommen zich 
bij droogte naar buiten en worden 
door vochtigheid weder rechter. Men. moet dus aannemen, dat bij de 
rijpe droge vrucht reeds eene spanning in die richting aanwezig is, en 
dat de toetreding van vochtigheid enkel het loslaten der kleppen bevor¬ 
dert, De zaadsteeltjes bezitten harde haakvormige verlengsels, die over 
