I IT 
En dan nog zal men moeten zorgen, daaraan door Nederlandsche litte¬ 
ratuur te voldoen, want begint men hem tegemoet te komen door het 
papiëmentsch tot schrijftaal te bezigen en, naar behoefte, uit te breiden, 
, dan kan het zeer goed zijn, dat die uitbreiding meer naar het Spaansch 
dan naar het Nederlandsch toe geschiedt. Die taal wordt toch reeds 
veel in de kolonie gesproken, en kan men er ook niet missen. Werd 
het de algemeene taal, even als het Engelsch op de bovenwindsche eilan¬ 
den, dan zou het in elk geval een goede ruil zijn voor het papiëmentsch. 
Maar het zou toch zeker velen, ook vooral in de kolonie zelve, leed doen, 
wanneer de Nederlandsche taal op den duur verdrongen werd. 
Het is de schoolmeester, die haar, met medewerking van de Neder¬ 
landsche bevolking, zal kunnen in stand houden. 
Boeken zijn overigens op Willemstad genoeg te krijgen. Op een der 
latere dagen van mijn verblijf op Curagao bezocht ik de magazijnen van 
j deu Heer Béthencourt, die een grooten voorraad boeken in verschillende 
talen bevatten. Daar is tevens een drukkerij, waar echter, behalve een 
zeer net Amerikaansch persje voor smoutwerk, alleen een paar ouder- 
wetsche handpersen stonden. 
Voorts heeft men er lange zalen vol muziek, stelselmatig naar de au¬ 
teurs afgedeeld, en eene menigte strijk-, blaas- en tokkelinstrumenten 
van allerlei aard. Dit ziende, zou men denken dat Cura^ao een en al 
muziek moet wezen. 
Maar van den afzet op het eiland alleen zou de firma zeker niet kun¬ 
nen bestaan. 
v Simons verhaalt, dat men in Curagao eene bijzondere sympathie voor 
muziek heeft, en dat deze kunst onder verschillende standen steeds beoe- 
naars vindt. Wij zelven hebben hiervan in het dagelijksch leven slechts 
bij uitzondering iets bespeurd. 
Door toevallige omstandigheden hebben wij ook evenmin de uitvoe¬ 
ring van het muziekgezelschap »Harmonie” als die van „St. Cecilia”, 
welke gedurende den tijd dien wij op Curagao vertoefden, plaats hadden, 
kunnen bij wonen. Tot mijn leedwezen kan ik hiervan dus niets uit eigen 
ervaring mededeelen. Het feit, dan men een orkest kan vormen, gelijk 
het geval is, bewijst dat er, in verhouding tot de kleine bevolking, nog 
al personen moeten zijn, die zich ernstig met de kunst bezighouden, en 
J^ dat het aan leiding op dit gebied niet ontbreekt. Maar zoo algemeen 
als b.v. te Paramaribo, is de beoefening toch zeker niet. 
De eenige openbare vermakelijkheid, die wij bezochten, was eene tooneel- 
voorstelling in het Theatre „Naar”, een eenvoudig lokaal te Pietermaai, 
