I IO 
doen als bij ons, behalve dat zij niet zoo gemakkelijk goede hulp bin¬ 
nen- en buitenshuis kunnen verkrijgen, en dus voor veel zelf hebben te 
zorgen, wat men hier, ten minste als men wil, aan anderen kan overlaten. 
Wat het onderwijs aan de kinderen betreft, zoo heeft men lagere scho¬ 
len, en eene kostschool, niet ver van de stad aan het Schottegat gelegen, 
waar o. a. ook Spaansch en Engelsch wordt onderwezen. Een groote 
aanwinst mag het genoemd worden, dat nu ook eene openbare school 
van meer uitgebreid lager onderwijs gesticht is — een nieuw lokaal is 
daarvoor gebouwd te Pietermaai — waarvoor het onderwijzend personeel, 
toen wij op Curagao waren, uit Nederland werd verwacht. 
Eéne lichaamsoefening verstaan de dames meesterlijk, namelijk het 
dansen. De bewegingen daarvan zijn, in overeenstemming met het kli¬ 
maat, zacht en langzaam. In plaats van de wals komt een zacht zwe¬ 
vende Spaansche dansa, die wij meermalen op zeer bevallige wijze za¬ 
gen uitvoeren. 
Niet onverméld moge hierbij blijven de nette, doch hoogst zedige 
kleeding, die ook bij de 'meest officieele partijen wordt gedragen en 
gunstig bij de Europcesche baltoiletten afsteekt. 
De taal, die door de minderen gesproken wordt, is het papiëmentsch, 
een mengsel van hollandsch, spaansch en indiaansch, met gebrekkige 
verbuigingen en vervoegingen. Men spreekt het ook met hen, daar zij 
niet. anders verstaan, en zoo ook wel onderling. Er waren zelfs dames, 
die beweerden, zoo zeer aan het papiëmentsch gewoon te zijn, dat zij 
geen goed hollandsch konden spreken. Dit is intusschen meer een bewijs 
van hare bescheidenheid. 
Wel is waar spreekt men het hollandsch met een accent, met een 
eenigszins in de keel liggende uitspraak van de g, of verwisseling van 
deze met h, gelijk ook nu en dan tusschen l en r , en vaak met een 
nadruk op de latere lettergrepen, waar wij die plaatsen; op de voor¬ 
afgaande. Doch, alles samengenomen, is het verschil met de gewone uit¬ 
spraak niet zoo heel veel grooter dan tusschen deze en sommige provin¬ 
ciale accenten ten onzent. En daar men duidelijk en langzaam spreekt, 
is het in het minst niet hinderlijk, en voor mijn gehoor althans — de 
smaken kunnen verschillen — ook niet onwelluidend. 
Het papiëmentsch zou natuurlijk verdienen te worden afgeschaft; maar 
wij Nederlanders zijn nu eenmaal gewoon, ons in de taal eerder naar 
anderen te voegen, dan het omgekeerde te verlangen; en zoo zal het 
wel blijven bestaan, zoolang ten minste de mindere man nog geen be¬ 
hoefte verkrijgt aan lectuur. 
