io7 
vaak tevens tot kantoren (die zich overigens ook dikwijls op de tweede 
verdieping bevinden) ingericht. 
Met vergunning of op uitnoodiging van den eigenaar binnengetreden, 
vonden wij dan wel, bij kisten en balen van allerlei soort, een gezellig 
hoekje, waar reeds een paar andere bezoekers hadden plaats genomen. 
Onder het genot van een sigaar en de eene of andere verfrissching, werd 
dan een praatje gemaakt over allerlei; maar inmiddels door den heer 
des huizes de arbeid niet verzuimd. 
Nu eens zich een oogenblik verwijderend, omdat er iemand is om over 
zaken te spreken, dan weer om een order te geven aan zijn klerk of 
ander personeel, in een vrij oogenblik zich weêr voegend bij het gezel¬ 
schap, heeft hij oogen en ooren overal, en weet rustig bezig zijn met 
natuurlijke, eenvoudige wellevendheid te verbinden. 
Die beleefde toon, en een zekere kalme, bedachtzame waardigheid, 
welke de beschaafde bewoners der kolonie kenmerkt, is te ongekunsteld, 
om niet aan aangeboren eigenschappen te denken. Maar oorspronkelijk 
moeten zij toch, in opvolgende geslachten, door achtzaamheid op zich 
zelven en zelfbeheersching verkregen en onderhouden zijn. Want het 
klimaat op zich zelf prikkelt eerder de zenuwen tot overgevoeligheid dan 
tot kalmte. Enkelen lijden zelfs aan zenuwachtigheid als ziekte. 
Soms kan ook de eene of andere grief of verschil van meening te 
machtig worden en de zelfbeheersching over winnen. Ja, wanneer men 
alleen de couranten las, zou men haast instemmen met hetgeen eene 
van deze in haar jaarlijksch overzicht zegt: „Curapio is verdeeld in 
kampen, die zóó bitter zijn als een openbare krij 
Gelukkig echter is de Curagaosche pers, niettegenstaande er, even als 
te Paramaribo, onderscheidene couranten verschijnen — te Willemstad 
zagen wij er niet minder dan vijf, die elk eens in de week uitkomen — 
slechts van lokaal belang, zoodat de daarin gevoerde pennestrijd en de 
niet altijd malsche uitdrukkingen, welke anders buitenaf allicht een 
minder goeden dunk zouden opwekken, grootendeels „en familie” kunnen 
blijven. 
Wij willen ze daar dan ook laten. Het spreekt van zelf, dat de be¬ 
woners der kleine kolonie buren van te nabij zijn, om niet ook nood¬ 
zakelijk op den duur goede buren te moeten wezen, en, bij alle tijde- 
^ lijke verschillen, zeer dikwijls de handen ineen te moeten slaan tot be- 
' vordering van het welzijn van het gemeenschappelijk geheel. 
Dat dit gemeenschapsgevoel bestaat, is reeds door Simons opgemerkt, 
wanneer hij zegt (t. a. p. p. 30- „Gelijk ieder ander ’ 200 is ook de 
