Een der botanisten ter plaatse, dien ik hierover raadpleegde, deelde 
mij mede, dat de vele zoutdeelen bevattende zeelucht het drogen tegen¬ 
hield, en ried mij aan, de planten in stroopapier om te leggen, en zoo, 
in dunne pakjes verdeeld, aan de werking der zonnestralen bloot te 
stellen. 
Dit had een goed resultaat. Het stroopapier heeft de eigenaardigheid 
van, in de felle zon gelegd, rimpelig op te drogen en vormt daardoor 
dan een min of meer veerkrachtige massa, waartusschen de planten op 
hare plaats en in de positie worden gehouden, maar tegelijkertijd veel 
lucht verkrijgen en deze door de stralende zonnewarmte sterk verhitte 
lucht neemt dan het vocht der planten op. 
Daar nu Cura^ao en de andere eilanden altijd zeewind hebben, en de 
lucht bekend is om zijn sterk zoutgehalte — de schrijvers over Cura^ao 
noemen het abusievelijk een gehalte aan „zoutzuur” — zoo zelfs dat aan 
de lucht blootgesteld houtwerk op den duur moeielijk brandbaar wordt; 
en daar aan den anderen kant de loodrecht invallende tropische zonne¬ 
stralen nog zooveel te krachtiger zijn, dan die van het kustgebied der 
Middellandsche zee, was de verwachting gerechtvaardigd, dat dezelfde 
methode hier ook met gunstig gevolg zou kunnen worden toegepast. De 
ondervinding bevestigde dit ook geheel. 
Ik had dus een voorraad stroopapier, in hetzelfde formaat als het 
ander droogpapier, medegenomen, en de voorloopig geperste, halfdroge 
planten werden daarin overgebracht, de pakjes elk met een kruistouw 
gesloten, en, tegen het wegwaaien op de hoeken met steenen bezwaard, 
buiten in de zon gelegd. 
Des avonds vóór donker werden al de planten binnengenomen; des 
avonds was dan gelegenheid ze na te zien, en, zooveel noodig, te ver- 
verschen. Die, welke in stroopapier lagen, werden van tijd tot tijd door¬ 
gezien, en de geheel droge voor goed op eene luchtige plaats binnenshuis, 
of ook wel in de, oorspronkelijk met het droogpapier gevulde, kisten 
geborgen. 
Bij de droge planten werd eenig naphthaline tusschen de vellen ge¬ 
strooid om het inkruipen van insecten te voorkomen. Waarschijnlijk 
ten gevolge hiervan was er, bij aankomst van de planten in Nederland, 
nergens eenig insect te bespeuren. Tegen schimmel werd het katoenen 
binnenbekleedsel der kist vóór het sluiten van deze met eene oplossing 
van carbolzuur in absoluten alcohol besproeid. 
Ik heb bij deze, op zich zelf eenvoudige zaken, eenigzins uitvoerig 
