35 
volgens hem dezelfde Laguncularia racemosa-. „Mangle blanco”, wat ook 
overeenkomt met den naam „witte Mangle” dien ik op onze eilanden 
voor deze soort vernam. 
Daar dus de naam „zwarte Mangle” tot onzekerheid aanleiding zou 
kunnen geven, en ik dien ook zelf niet op onze eilanden vernomen heb, 
zal het beter zijn dezen geheel achterwege te laten. 
Intusschen is er toch nog een vierde plant, die ook *,Mangle” genoemd 
wordt, namelijk Avicennia nitida , even als Rhizophora Mangle aan de 
zeekust voorkomende, maar met lancetvorpiige van achter grijs-viitige 
bladen. Zij komt op onze eilanden het zeldzaamst voor, Rhizophora 
Mangle , en Conocarpus erecta het meest. 
De kreupelbosschen langs het rifwater bij Willemstad op Curagao zijn 
de eenige plaats, waar ik al de vier zoogenoemde Manglesoorten bij el¬ 
kander vond. 
Zij behooren, botanisch, tot drie zeer verschillende plantenfarailiën. De 
roode Mangle (Mangle corra) : Rhizophora Mangle , tot de Rhizophoreën. 
Deze onderscheidt zich gemakkelijk van al de andere door zijn stelt¬ 
vormige wortels en uit de vruchten nederhangende kiemen (zie afb. op 
p. 79). Conocarpus erectus\ de grijze Mangie, (1 in oovenstaande figuur) 
en Laguncularia racemosa : de witte Mangle, (2 in dezelfde) zijn beide 
Combretaceën. De eerste is gemakkelijk kennelijk aan zijn afwisselend 
