8 4 
dat verweerde gesteente grijze Mangle-boomen groeien. Van deze steekt 
een deel der wortels vóór den genoemden wand schuins naar beneden 
uit, en dringt daar in den lageren bodem door, hetzij doordien de rots¬ 
massa is afgebrokkeld, nadat zich die wortels hadden gevormd, of dat 
de wortels direct dien weg door de lucht hebben genomen. Kortom, 
men wandelt een eindweegs onder die wortels door, en heelt dan den 
vertikalen wand met het smalle beekje aan de andere zijde. 
Dat beekje nu was op' die plaats overdekt door een dikke vaste massa, 
die uiterlijk veel op turf geleek. Er een stuk af brekende, zag ik, dat de 
massa uit een menigte dicht opeengedrongen wortelvezels bestond, waar¬ 
van de uiteinden alle vertikaal naar beneden waren gericht, dus een 
dicht aaneengesloten zuigoppervlakte aan den waterspiegel van het beekje 
aanboden. 
Aan de zijde waar het deksel uit den wand ontsprong, was heteenige 
centimeters dik, terwijl het aan de vrije, groeiende voorzijde langzamer¬ 
hand dunner uitliep. Kennelijk was het afkomstig van die wortels, welke 
door het verweerde gesteente waren gegroeid, en van hier uit, op de 
hoogte van het beekje, talrijke, dicht opeenstaande zijtakjes hadden ont¬ 
wikkeld. 
Bahalve roode en grijze Mangle, naar de kleur van schors en hout, heeft 
men nog witte en zwarte, de laatste naam ontleend (althans opdeVene- 
zuelaansche eilandengroep Los Roques volgens Dr. Ernst i)) aan het zwart- 
worden der verdroogde bladen. Op onze eilanden heb ik den naam »zwarte 
Mangle” niet gehoord. Hij komt voor bij Teenstra, 2) die geen grijze, 
maar roode, zwarte en witte Mangle vermeldt, de beide laatsten ook 
„Berg-Mangle” genoemd, omdat zij niet zoo bepaald in of aan het water 
staan, maar zich hooger op in de valleijen uitbreiden. Ook een anoniem 
schrijver over Curapao, 3) noemt zwarte Mangle, maar daarbij alleen 
grijze en roode (geen witte), terwijl hij den naam zwarte Mangle toepast 
op de Rhizophora Mangle , die anders roode Mangle genoemd wordt. 
Eindelijk draagt, volgens Dr. Ernst, Avicennia op los Roques den 
naam van „Mangle prieto”, en Laguncularia racemosa op Tortuga 4) den 
naam „Mangle negro”. Beide beteekent zwart. Op Los Roques heet 
1) Botanische Zeitung XXX. 1872. p. 539. 
2) Teenstra, de Nederlandsche West-Indisehe eilanden, I. p. 307. 
3) Beschrijving van het eiland Curagao door een bewoner. 1819. p. 60. 
4) Journal of Botany 1876. p. 176. 
