56 
NONCIATURE 
commissionem eam responsionem faciendi verbis, etiam verisimiliter 
habere dandi in scriptis, nihilominus si vellent desuper consulere 
principem, quod ipse ibi aliquem dimitteret, qui exspectaret banc 
aliam recognitionem. Super quo rursum consuluerunt, et responde- 
runt se non habere mandatum dandi aliam recognitionem, et si ad 
principem mittere vellent, se nescire ubinam esset, et, sicut dixerant, 
crederent ipsum habere tam altam scientiam et fidem, quod posset 
sanctitati suae ea referre, et quod ipsi adhiberet fidem. Ad quod 
II. D. nuntius respondit sibi videri ipsos facere posse si vellent, nam 
de jure esse quod qui liaberet potestatem respondendi, etiam haberet 
potestatem eadem in scriptis dandi; quod autem dicerent se nescire 
ubi princeps esset, id se non posse satis mirari, tamen id quod ipsis 
placeret sibi pîacere, se tantum facere pro honore principis, nam hoc 
malo et suspicioso tempore se timere, quod aliqui fortasse aliquid mali 
suspicarentur, se tamen attestaturum eam bonam responsionem prin¬ 
cipis , et ipsos rogare ut ilium commendarent principi, et si quid 
pro ipsis dominis consiliaiiis praestare posset, id se ex animo praesti- 
turum. His omnibus interfuerunt D. Judocus Hoetfelter , D. Jacobus 
Yorstius, Philippus de Clericis, doctores testes, et ego Cornélius 
Ettenius, notarius rogatus. Rogavit nuntius consiliarios si vellent 
secum coenare, sed noluerunt, nihilominus miserunt bis aut ter 
excellentia vina ex Castro. Yidebantur nonnihil esse infecti haeresi : 
ipsi autem omnia, quae dicebant et a R. D. nuntio dicebantur, 
scribebant. 
« Die veneris iiij a , mane, audita missa et facta collatione ac soluto 
in hospitio ab agentibus principis, ascendimus currus versus Wor- 
maciam, quae aberat quatuor milliaribus. Eo die babuimus nonnihil 
pluviae, et bona hora pervenimus Wormaciam, et fuimus iterum 
bospitati apud D. decanum S.-Martini. 
)) Die sabbato v a , licet multum plueret, ascendimus currus versum 
Moguntiam, et in maxinia pluvia pervenimus ad Oppenheim, ubi fe- 
cimus prandium, et licet eramus multum madidi, non potuimus 
habere ignem, et licet continuaret pluere ascendimus versus Mogun- 
