APPENDICES. 
(Victoris quæ magna fuit clementia) liber 
Tutusque in patriam gemino redit obside nato. 
Sic patriae et patri sobolique et gaudia matri 
Regis longa dédit mea dextera, quae pia foedus 
Principe cum praesente, et laeta matre peregit, 
Esse jubens Anglo liaec communia gaudia régi. 
Sed quis cuncta mea possit semel ore referre 
Foedera pacta manu? Debet quoque Gelrliia nobis, 
Sed Bathavus dives et amoena Brabantia debent, 
Qui toties nuperque adeo per nostra periclum 
Auxilia atque enses tetri effugere tyranni. 
Nec vero non et magnis Fortuna beavit 
Meme opibus ; si quis vult ista requirere, tota 
Splenduit aula auro, et strepuit laeto usque triumpho; 
Quoique alui juvenesque viros? juvenesque puellas? 
Queis etiam bona multa tulit mea dextera, dotes 
Regillcas quae larga dédit, elarosque hymenaeos 
Conciliavit et ad nitidos subvexit honores; 
Elmiseris, semper miseram, subvenit egenis? 
Non unus mea rex petiit connubia, raptus 
Sed quando ille meis oculis Sabaudus, ibi omnis 
Pertaesum est tedae, atque tboros exosa jugaleis 
Casta egi in viduo, post, caetera tempora, lecto. 
Ilia avida procul adspirans ad tempora mente, 
Omni quom cura exutam tutamque malorum 
Relligio me sancta sacrata in sede videret 
Flectentem assiduis aras ac numina votis, 
Numina queis dites arasque et templa dicavi. 
Taies sollicito volvebam pectore curas, 
Vis quom saeva gravis subiit mea corpora morbi, 
Pressit et assiduo magis ac magis. Ilicet illam 
Sensi instarediem, curis quae solvere acerbis 
Una semel posset, largirique ociatuta. 
Gaudeo, sed magnum a nobis Germanica régna 
Caesara tam procul et longum quae lenta morantur, 
Displicet ; et quod non illi sua sceptra referre 
Praesens praesenti potui, atque extrema voluntas 
Quae foret exprimere, et factis premere ultima labris 
Oscula, vale et tremula supremum dicere voce. 
Id quando baud licuit, per tristia scripta locuta, 
Régna beata opibus, cum foenore, justa rependi, 
