DE SAINT-LAURENT. 
11 
Lucos et statuas, succidere funditus aras. 
Hortor ab bac secta qua Romae plurima tecta 
Turpiter infecta contempnunt dogmata recta, 
Amodo désistas et sero licet resipiscas. — 
210 Sanctus ad haec mitis opponit verba salutis. 
— Non, ait, everto plebem, praefecteNeronis, 
Nec sibi pro certo lego verba superstitionis. 
Quae sanae fidei, quaecumque salutis arnica 
Instruo plasmaDei, quaesobria, casta, pudica. 
215 Dii quosexoras, quos numina credis honoras, 
Nil deitatis habent seu ratione carent. — 
Praeses ad haec verba tormenta minatus acerba : 
—Linguae crede meae, déliré, refert, Tymotbee, 
Nulla vis obstabit, oratio nulla ligabit. 
220 Nolo, nec est aequum, verbis contendere tecum. 
Roma luam sectam damnat totusque senatus, 
Utpole non rectam, rabidam plenamque reatus. 
Esto memormortis quam vestraepreco cobortis, 
Dux simul, et doctor, protector, signifer, autor, 
225 Petrus sustinuit justaque poena fuit. 
Hune Nero suspendit et in arboris arce tetendit. 
Paulus per gladium venit ad exitium. 
Par tibi tormentum restât, nisi forte cruentum 
Per villas centum sparsum revoces documentum, 
250 Numina sacra coli, velut ante, refellere noli; 
Fabrica nulla doli prodesse potest tibi soli. — 
Sanctus ait : — Praeses, merito resipiscere debes ; 
Quae tormenta paras rideo, littus aras. 
Nostri signiferi quos asseris esse necatos 
235 Insuper et superi clamant regnare beatos. 
Hiis thronus est lucis, tibi sacrilego nebuloni 
Sulfuris et picis patet olla, tuoque Neroni. — 
Judex militibus tundi carnem Thymothei 
Saevis verberibus spatio jubet ergo diei. 
240 Praesidis imperio dum paret tetricus ordo, 
Virgis nodosis pretiosa cutis terebratur. 
Palmis complosis Tymotheus adesse putatur 
Divum solamen nec funditinane precamen, 
Nam cives superi plagas et vulnera sancti 
245 Tergunt lintheolis, solantur denique verbis. 
— Esto vir fortis, etenim post taedia mertis 
