AU CONCILE DE TRENTE. 
75 
)) in concilio agitur) Patribus in deliberationem essent proposita, data 
)) Sun! adlinc alia quindecim capita Patribus per ministres exscribenda, 
» de quibus postea deliberaretur, ut possent eadem sessione cum prio- 
» ribus expediri. ïn bis unum caput erat, quo revocabantur quaecum- 
» que privilégia nominandi, praesentandi, etc., quibuscumque per- 
)) sonis vel communitatibus data, etiamsi continerent, quod revocari 
» non possent, nisi de verbe ad verbum, etc., exceptis privilegiis quae 
» concessa erant principibus et eathedralibus ecelesiis. Ubi sub hac 
)) generalitate intelleximus nostrae universitatis privilégia etiam revo- 
» cari, satis judicavimus per nos sex, très viros episcopos et tresdoc- 
» tores, offerendam esse supplicationem Legatis praesidentibus, qua 
n nomme universitatis nostrae prioribus exceptionibus peteremus addi 
)> exceptionem etiam priviîegiorum in catholicis universitatibus con- 
» cessorum intuitu fidei vel studiorum. Nam sperabamus, quod pro 
)) obtinenda hac generali exceptione multi aîii pro sois universitatibus 
n nobis cooperarentur. Dum haec agimus, quidam abbas subito et ex 
« improviso abducit reverendissimum Iprensem Venetias, ubi simulet 
» in itinere haesit totas très hebdomadas. Nos metuentes periculum in 
n mora, quanta potuimus celeritate absolvimus posteriorem parlera 
)> expositionis orationis dominicae, nobis ab illustrissimo domino Mo- 
» rono 1 imperatam, quam nos très doctores simul cum nostra supplica- 
)) tione illi obtulinms 2 . Cumque ambigeremus, utrum expediret similem 
n supplicationem tradere illustrissimo domino Varmiensi 3 ,anverbis 
)) illi duntaxat commendare petitionem nostram, ne forte iîîustrissimus 
n dominus Moronus suspicaretur nos de sua diîigentia aut favore erga 
)> nostram universitatem diffîdere, si haec securida supplicatio ad ejus 
» notitiam perveniret. Commode cecidit, ut oratores principum in dictis 
» quindecim capitibus quaedam animadverterent suis dominis praejju- 
)) diciaria, de quibus eos prius certiores reddere volebant, quam pro- 
n ponerentur in deliberationem. Haec ubi dominis Legatis proposuisset 
1 Le cardinal Jean de Moron, légat-président du concile. 
2 Voyez ci-dessus, p. 71. 
3 Le cardinal Stanislas Hosius, évêque de Warraie, légat-président du concile. 
