502 J O ANNIS SWi 
dus fentiendi non potcft non quam vividiffimus 
die. Quandoquidem vero Pupilla heic nunquam, 
u i in nobis, fefe contrahit, neque & forami¬ 
ne gaudet ; hinc omnino necefium eft , ut 
villo in infeftis admodum perfedta fiat, ob nume¬ 
ra m ingentem radiorum , qui indefinenter in 
Oculos incidunt. Hinc etiam eft, quod Infe¬ 
ctorum multa de nofte videant: Perla ideo 
quoque quam expeditifilme efcam fuam inter 
volandum captat. Vifus igitur, quo Infedta 
gaudent , nulla penitus ratione cum noftris 
Oculis, aut cum Camera obfcura , in qua re¬ 
rum fpecies, reflexionis ope, fuper charta aut 
panno albicante pinguntur , in comparationem 
venire poteft. Hac occafione recordor illius 
1 ultoriae, quam Illuftris& Excellemiflimus Boyle, 
in fuo de Coloribus tradtatu , de caeco Ver¬ 
maas narrat, qui, tinólarum taeniarum afperita- 
tes diltinguendo, diverfos harumce colores folo 
digitorum tadtu accurate internofcere fidebat. 
Talis nimirum vifus, quum taólu perficiebatur, 
videndi modo , qui in Oculis Infectorum ob¬ 
tinet , aliqua ratione fimilis eit. Attamen quo¬ 
modo ilthaec vifio vere in Infectis peragatur; & 
quonam motu ingens ille Fibrarum pyramida¬ 
lium numerus ab incidente lumine cieatur-; 
tum qua ratione motus ille cum fubjacentibus 
membranis reticulatis commuiccntur, &ab his 
deinde ad infra politas fibras transverfas, 
ab his iterum ad Corticalem fubltantiam, 
ab hoc rurfus ad Nervos, tandemque ad princi¬ 
pium Medullae fi ve Cerebrum transferatur ; 
xd equidem nemo, nifi Solus Ille , qui Totus 
Oculeus elt, explicaverit. Is Ipfe etiam Solus 
'edocere potell, an fpecies vifibiles fuper Uvea 
filtantur, nec ne. Mihi heic fufficit meam 
profiteri impotentiam, &, Oculi hujus expo¬ 
lita conftrudione, Conditoris maximi, fummi 
illius Artificis , laudes alta voce exclamare. 
Fateor praeterea, me hafce obfervationes no- 
viffimo menfe Septembri hujus.ce anni 1675 
cum fuavilüma animi obledlatione inftituifle , 
majoremque inde cepilfe voluptatem, quam fi ali¬ 
quot centenis annuis audftus fuifiem. Spero enim, 
fore ut haec quoque res Omnipotentiam 
& nullis circumfcriptam limitibus DEI Po- 
teftatem propalet, frigentiaque illa pedtora, 
quae Divinam circa haecce Animalcula Provi¬ 
dentiam edamnum negant, ardentifliibo erga 
fuum Conditorem amore incendat. Et fane id 
unicum fi noftris laboribus obtineremus, maxi¬ 
mo nos gaudio afficere deberet : hunc enim 
fplummodo ia finem , nequaquam vero tem¬ 
pus 
L M M ERDAMMII 
ten teer gevoelen moet fyn ? en j alfoo de Oogap- 
pel fig hier noit tot Jluyt , nog een gdt heeft , 
als in ons gefchiet, foo moet het gejigt in de 
Infecten al vry volmaakt fyn , van wegens het 
groot getal der firaalen , die fe geduung kun¬ 
nen ontfangen. Waarom ook een groote me¬ 
nigte der Infeften by nagt fiet ; en de Ram¬ 
hout vangt fyn voetfel feer veerdig indevlugt. Waar 
om dan dit gefigt der Infecten f elfs niet inhetminfte, 
ofte e'enigfins met onfe Oogen, ofte een zo genaamde 
donkere kamer, alwaar de gedaantens der dingen op 
een papier, of wittendoek door weeromkaatfmg ge- 
fchildert worden , kan vergeleken fyn. Het welk 
my in gedagten brengt, ’t geen de vermaarde en 
uitmuntende Boyle van den Blinden Vermaas iti 
fyn boek van de couleur en verhaalt , dewelke door de 
rouwheeden indegeverwde tapyten te onderfcheiden, 
haaré onderfcheidè couleur en, alleen door het aan- 
raaken der vingeren , dijliniïelyk wijl te onderken¬ 
nen ; het welk fien dan. door het gevoelen eenig- 
fins met het fien van de Oogen in de Infellen over 
een komt. Maar hoe nu dit gefigt eygentlyk 'in 
de In fielt en te werk gaat, ende wat beweeging 
deefe groote menigte van pyramidale Vefels van ’t 
opvallende licht krygèn ; hoefe die aan de onderleg¬ 
gende netwyfe vliefen meede deelen , die weer aan 
de onderleggende dwarfche Vefels, defelve aan de 
bafiagtige fubjlantie, en die weer aan de Senu- 
wen, het begin des Mergs, of de Herfenen overvoe- 
ren , dat kan alken de geheel Gcoogden expliceeren $ 
en ook f eggen, of de zienlyke gedaantens in hei 
Druyvenvlies ftaan blyven of niet. Het is my ge¬ 
noeg alhier myn onvermogen te bekennen ; en naet 
de jlruEtuur van dit Oog voorgefielt te hebben , 
den lof van den greoten Maaker , die Opperkmfie- 
naar , luyt uyt te kryten. Nog beken ik alhier, dat 
ik met de grootjle vrêugt ter we er elt, nu laajl 
in September, in dit Jaar 1673. deefe obfervatien 
gedaan hebbe, ende dat met meer genoegen, als 
of my eenige honderden jaarclyks toegekgt waa- 
ren: want ik hoop dat ook deefe faak GODS Al- 
magtigheid ende onbepaalde Mogendheid fal uyt 
doen klinken , ende die koude fielen , dewelke 
fyne voorfienigheid omtrent deefe Dierkens lochenen, 
in een brandende liefde tot Hem haaren Maaker 
ontfonken: Ende als dat gefchiede , dat alleenig 
bekoorde onfe vreugde aan te ontjleeken; ende daar 
om 
