BIBLIA NATURAE. 
modo expofitis refpondent, ia rerum Natura 
animadvertimus. Semina Pomorum & Piro¬ 
rum , intra fructuum carnem recondita , fimi- 
liter, pedetentim , fuis ab operimentis & ca¬ 
licibus abfcedunt; ut deinde libera in his ja¬ 
ceant. Idem edam circa ficcefcentes Avella¬ 
narum nucleos obtinet : qum & circa ipfam 
Avellanam , quae tandem a Calice fuo femet 
feparat. At vero in Tuberculo, de quo agi¬ 
mus, id infuper lingulare prorfus occurrit,quod 
Phafeolus, qui intus abfceflerat, vivum adhuc 
Vermiculum, intra fe, in cavitate fua, inclu- 
fum continuerit. 
Quando Phafeoli illi, ob evaporationem & 
excavationem fubitantiae Tuberculi, recends- 
fime modo abfceflerunt; tunc circumferentia 
eorum nonnihil afpera eft & inaequalis: quae 
tamen , paullatim arefcendo, tandem aequatur 
atque laevis evadit. Interim microfcopii ope 
Tab. nihilominus afpera illa fcabrities in Phafeoli 
^. LV £ V fuperficie deinceps femper adhuc confpici po- 
g. teli g: quemadmodum etiam locus, quo Pha¬ 
feolus ille nutrimenti & incrementi fui mate¬ 
riem haufit ,nunquam deletur fed exiguae inftar 
h. cicatriculae usque fpe&andum fefe praebet h. 
Phafeoli illius fubllantia principio mollicula 
eft ; pollea vero induratur & exarefcit, fpadi- 
ceo-rubrum induens colorem, quem deinceps 
„nunquam amplius commutat. Unde perquam 
elegans nafcitur fpeótaculum , fi quis Phafeo- 
lum intus in cavo viridis Tuberculi etiamnum 
collocatum contuetur. Phafeolus, demum ex- 
ficcatus, compage fatis firma & forti gaudet, 
crullaeque & duritiei fuae ratione Callaneae 
nucis cortici haud abfimilis eft ; praeterquam 
quod hic craffior fit. Omnes autem ifti Pha¬ 
feoli magnitudine nequaquam inter fe conve¬ 
niunt; quemadmodum & Vermiculi, intra eos 
conclufi, haud omnes aeque magni efle obfer- 
vantur. 
Phafeolorum quoque , unum intra Tubercu¬ 
lum contentorum , numerus admodum varius 
eft. Quando enim Tubercula fimplicia funt, 
Phafeolus quilibet lingularem fuam cavitatem in 
iis occupat:at contrarium obtinet, ficubi dupli¬ 
cia aut compofita fuerint Tubercula. Interim 
quandoque etiam confpicitur, quod , quamvis 
tria vel quatuor Tubercula inter fe mutuo con¬ 
creverint, finguli tamen eorum Phafeoli, pe¬ 
culiari fua domuncula conclufi, interventu dia¬ 
phragmatis a fe invicem feparentur. Locus, 
cui Phafeolus intra Tuberculum infidet, ple¬ 
rumque humidulus eft & fubmadefcens: quo 
fit, 
76 $ 
hier mcecle over een Jiemmen : want de faden der 
appelen ende Peer en , die wyken meede metter tyt 
binnen in de vrugten van baare bekleetfelen en 
kelken af , daar fe dan los in komen te leggen . 
Dit fslve fiet men ook omtrent de opdrogende pit- 
ten van de Haas-neuten : en ook omtrent de Haas¬ 
neut felve, die eyndelyk uyt fyn kelk wykt. Maar 
dit is alhier heel wat byfonders , dat dit afgewceke 
boonken binnen in fg nog een levendig Wurmken 
in fyn holligheid befooten had. 
Wanneer deefe boonkens in het begin , eerjlelyk 
door de uyt dampende en hol wordende fubftantic 
van het wratken af wyken, foo fyn fe in haar 
omtrek een wynig rouw ende on effen , maar al- 
foo die meede met ter tyt op droogt, foo worden fy 
gladt ende egaal: egter foo kan men nog altyt 
.met het vergrootglas deefe rouwe oneffenheeden 
op het boonken bemerken g , gelyk ook de plaats , 
waar door het voetfel tot fyn aangroeying ende 
aanwaffmg op geklommen is ,• die daar als een 
kleen litteken over blyft h. 
De fubflantie van dit boonken is week in fyn 
begintfel , daar naa wort het harder en op ge- 
droogt , en het verkrygt een caftanie roode couleur , 
die het altyt behout, dat feer fraay ftaat, als 
men het binnen in de holte van het groene wrat¬ 
ken aan fchouwt. Het boonken dus op ge droogt 
fynde, is redelyk vafi en flerk van maakfel , ko¬ 
mende in fyn fchil ende hardte niet kwalyk over 
een met die van een caftanie, die alleen dikker is. 
Alle deefe boonkens fyn ook niet even groot , gelyk 
ook de JVurmkens, die daar in op gefooten fyn , 
niet van een en de felve grootte bevonden worden. 
Het getal der boonkens in een gewasken ver- 
fcheelt ook veel , want als de gewaskens enkelt 
fyn, foo heeft ieder boonken daar in fyn byfonde~ 
re holligheid, dat contrarie is , als de wratkens 
dubbelt of gecomponeert fyn. En fomtyts fiet men 
weer , dat drie a vier wratkens aan een waffen , 
en dat dan nogtans ieder boonken in fyn hffonder 
huysken , met een door gaande middefchot van de 
andere af gefchooten wort. De plaats, daar het 
boonken in het gewasken leyt, is meefien tyt vog- 
tig ende natagtig , waar door het belet word, om 
van de eene plaats tot de andere te rollen. Ook 
verfcheelen felfs de holligheeden van de wratkens 
Hh hh hh hh h 2 in 
