706 
JOANNIS S W AMMERDAMMII 
«. Tab. 
XLV. 
Tig. XII. 
m, 
fit, ut impediatur , ne is ex alio in alium con¬ 
volvi Jocum queat. Quin ipfae etiam Tuber¬ 
culorum cavitates magnitudine inter fefe difcre- 
pant: quod quidem inde proficifci exiftimo, 
quia ipforum quoque Tuberculorum alia aliis 
majora vel minora fuerunt, magisque vel mi¬ 
nus inaruerunt. Communiter tamen unicus 
tantummodo Phafeolus unoquoque in Tubercu¬ 
lo invenitur. 
Quum deinde de exfedlis iliis Phafeolis unum 
follicitifiime aperirem ; vivum in eo deprehen¬ 
debam Vermiculum, qui pluribus ex annulis 
conflabat: prout hunc ipfum, medio fuper Quer¬ 
cus folio recubantem, magnitudine audla re- 
praefento». Vermiculus ille figurae erat ob¬ 
longae , colorisque albi. In Dorfo ejus grifea 
cernebatur lineola ad nigrum vergens.' Cum 
vero eundem dein diffecarem ; tandem anim¬ 
advertebam, lineolam illam a contentis inte¬ 
raneorum Vermiculi ortum ducere , & alte¬ 
rato , quod in Intellinis colledlum haerebat, 
alimento, per cutem transparenti,revera debe¬ 
ri. In aliis multis Vermiculis quandoque fufca, 
alias rubra, flava, vel viridis ejusmodi lineola 
comparet; quae a pabulo intus concodlo femper 
producitur. Vermiculus, quo de agimus, in¬ 
tra tenellum Ilium Phafeolum lunatam in for¬ 
mam convolutus jacebat, undequaque liber , 
nec uspiam vinculo vel minimo cohaerens. Imo 
neque Vafa etiam umbilicalia, aut alia ulla 
filamenta conjungentia , quorum ope futim is 
nutrimentum, uti vulgaris fert opinio, adtra- 
here potuiffet, circaeum reperiebantur. Infu- 
per pro lubitu quoque in Phafeolo fuo femet 
is movebat ac circumagebat, quippe qui fatis 
in grootte onder malkander en ; dat ik oordeel f\m 
oorfpronk te neetnen, naa de gewaskensJelf ’s groo- 
tet ende kleender fyn geweeji , en meer of min¬ 
der uyt gedroogt Jyn. Egter Jict men voor het 
meeji maar een boonken in ieder gewasken. 
Ah ik nu een van deefe uyt gefneedê boonkenS 
forgvuldig opende , foo vond ik daar een levendig 
IVirmken in , dat uyt verfcheyde ringekem bt- 
Jlont ; gelyk ik dat felve midden op het Eyks- 
bladin het groot vertoon Dit Wurmken was 
langwerpig van figuur , en wit van couleur ; op 
de rug had het een grys flreepken , dat naa het 
fwart trok. Maar als ik dit Wurmken opende, 
foo fag ik , dat het de inbond Jyner Ingewanden 
waaren ; en eygentlyk befiaande uyt het verander¬ 
de voetfel , ’t geen in fyn Darmen bejlooten was, 
en het welk door de huyt heen fcheen. In veele 
Wurmkens fiet men fomtyts foo een bruyn , dan 
een root, geel, ende groen flreepken op haar li¬ 
chaam door fchynen, dat alles van het verteerde 
voetfel komt. Het was in dit teere boonken ge- 
plaatft, in de form van een halve Maan: leggen¬ 
de daar f eene maal los in, fonder de adder min - 
Jie connexie ; of ook, dat men daar eenige Na¬ 
vel vaten, of andere famen voegende vefels in ge. 
waar wierd , waar door het fyn voetfel naa hei 
gemeene gevoelen fou kunnen getrokken hebbeiu 
Het beweegde en drayde fig ook in het boonken , 
naa fyn welgevallen , fynde redelyk flerk ende le¬ 
vendig. Ik vond de minfte tekenen van afgang 
in het boonken niet , nog ook het minfle gaatken, 
i daar het Wurmken die fou door kunnen geloji heb¬ 
ben ; en ook fag ik geen afgang in de holligheid 
van het gewasken , alfoo dat van binnen helder en 
klaar was. 
caeterüm robullus atque vegetus erat. Ne mi¬ 
nima quidem excrementorum veltigia , neque 
vel tenuiflimum quoddam ofcillum, per quod 
Vermiculus foras ejicere feces fuas potuiflet, 
in Phafeolo mihi occurrebant. Quin nec in 
cavo ipfius Tuberculi, quod purum intus & ni¬ 
tidum erat, ulla excrementa fefe manifefla- 
bant. 
Interim haud negavero tamen, quod Ani- Even wel kan ik niet tochenen, dat dit Dierketi 
malculum iftud ibi loci nutrimentum ceperit: w gevoet geworden, alfoo dat onweerfpreeke/yk 
quandoquidem id ex alterato pabulo , quod , j hlykt uyt het gealtereerde voedjel fyner Jngewan- 
fpecie excrementorum, in ipfius Intellinis con- den, daar men de afgang in bejlooten fag. Waar 
clufum cernebatur , quam evidentilfime patefcit. om ik voor vafl ftel, dat dit Wurmken gevoel 
Eam ob caufam pro certo afllimo, quod Ver_! is uyt het op klimmende fap van het Eyke blad , 
miculus ifte adfeendente vidlitaverit folii Quer¬ 
cini fucco, huneque, per petiolum usque in cavi¬ 
tatem Phafeoli delatum, ore ibi hauferit. Quum 
vero ejusmodi alimentum , procul dubio, ad- 
rao- 
dat door het Jleelken van het boonken, tot in de 
holligheid van het felve is gevoert geworden ; en 
het welke dan van het Wurmken door fyn Mont 
is in gefoogen. En alfoo dit voetfel fomer alk 
twy- 
