VllI 
PUAEFATIO. 
Nomina linguae vernaculae cuivis plantae a Wili- 
denowio indita, ulpotc inutilia, plane rejeci, siquidem nun- 
quam eo perventuri esse videmur, ut liarmonica linguae 
vernaculae in rebus botanicis Nomenclatura ubique intro- 
ducatur. 
Jam vero quod ad plenitudinem operis attinet, id 
egi, ut quantum fieri posset, omnia, quae hucusque de- 
scripta essent, reciperem; si tamen praeter voluntatem hoc 
vel illud passim desideretur, id mihi ex proverbio: „ut 
desint vires tamen est laudanda voluntas” condonatum 
iri spero, siquidem fieri vix potest, ut quis omnia in- 
spexerit scripta atque legerit; et qui simile unquam opus 
suscepit, haud ignorabit, vel suma, ne quid omittatur, de- 
dita opera, non tamen nihil negligi. Interim quidquid in 
elaborandis sequentibus voluminibus, aut proprio Marte 
aut benevolo aliorum monitu etiam deprehendero, in sup- 
plementorum fasciculum recipiam. Inprimis hoc referen- 
dum videtur ad Commentationes de Scitamlneis exhibitas 
a Blume, Wallicb et Pressi*), nec non ad Peperomias 
♦) Nonnullae tamen Scitamineae a Pressi propositae, adhuc 
interjectae sunt, quum aliae, quas absque flore tantum auc- 
tor vidisset, bono consilio omilteveiilur, utpote dubiae; 
nova genera, conspectu generum typis jam impresso, re- 
cipi non poterant, et ceteroquin accuratiori indigent 
examine. 
