— 252 — 
Dimensiones loborum calycis: longitudo exteriorum , majorum, paullo magis, interiorum 
minorum palillo minas quam 2 mm., latitudo: 1-1 i mm. calyx persistáis in pedúnculo 
remanens, vix tnajor. 
Corollae tubas in gemma brevissimus ; segmenta multo longiora, late ovata , obtusa, uninervia, teñera, 
flavescentia, ex tus spectanti dextrorsum torta et obtegentia. 
Stamina filamentis brevissimis basi cum tubo corollae connatis (fig. 3, 12 et 13). Antherae latae, 
liberae, late ovatae, ápice subtruncatae, vel subemarginatae, sub loculis prominentiis basi 
stigmatis arete adpressis instructae (fig. 3 et 12: pr.) basi subsagittatae (fig. 13) vel 
rotundatae (fig. 12); stigmati arete adpressae (fig. 15 et 16), et supra conniventes 
[fig. 19) sed non adhaerentes. Loculi antheriferi parvi. 
Stigma magnum, capitatum (fig. 17 et 18) in sectione transversali quinqueangulum (fig. 15 et 20) vel 
pressione antherarum subirregulare [fig. 16), in angulis prominentiis pellucidis instructum, 
in vértice [fig. 15, pr.) [fig. 17 et 18) apiculis 2 magis pellucidis ornatum [fig. 17 et 18 a, 
a’, P-9 • 19 et 20) subinaequilaterum [fig. 3 et 18). Ovarium in exemplaribus nostris míni¬ 
mum, supra semiliberum, basi cum tubo corollae et tubo calycis in discum connatum (fig. 3, 17 
et 18). Pars libera, fissuradimidiata [fig. 17 et22), in ambabus partibus loculus únicas. 
Collum brevissimum [fig. 3, 17 et 18). Structuram ovarii, positionem placentarum, numerum 
et structuram ovulorum, ob juventutem gemmarum bene explorare non potui. Semel recepi prae- 
paratum ut in fig. 22 figuratum, quod repraesentat ambos dimidios ovarii fissura separatas, in 
singulis loculis complura ovala, sed haec non bene distincie visa. 
Alia ovaria, quae examinare potui, júniora, imágenes obtulerunt ut in fig. 21 et 23, cujus cxplicatione 
verisimilem vide in explicatione tabularum. 
Fructus fragmentum solum modo obtinuimus, in fig. 21 in magnitudine naturali figuratum. Fragmentan 
pedunculi cum calyce persistente et receptáculo vide in fig• 1 et 25. 
Flores singuli in axillis foliorum. 
Genus propter proeessus antlierarum in angulum intra basin stigmatis et collum ovarii prominentes Echiti- 
deis adnumerandum, sed ad ómnibus generibus liujus tribus in Bentham et Hooker Genera descriptis jam in- 
florescentia longe distat. 
Cui subtribui adnumerandum sit ob flores nondum bene evolutos, ob fructus imperfecte cognitos et ob se¬ 
mina deficientia certe determinan non potest. 
A Nerieis staminibus non «longe apiculatis » et patria, ab Ecdysanthereis patria, habitu et ovario semili- 
bero, ab Jehnocarpeis inflorescentia, ab Euechitideis ovario semiinfero differre videtur; si ad Parsonieas ac- 
cedat, propter flores nondum evolutos et semina deficientia non certe dici potest, sed habitu difíerre videtur,—Ita 
tribus proprii subtribus videtur esse. 
Dedicavi hoc genus novum manibus el. Grisebach. Quamquam confíteor, non esse optimi gustus bañe for- 
mationem nominis generici, tamen non est sine praecedentibus ut demonstrant: Naegelia et Naegeliella, Heppia et 
Heppiella, Lorentzia et Lorentziella, ñeque potui resistere tentationi dandi signum publicum reverentiae et 
gratitudinis manibus hujus viri boni et botanici magni, cui tantum debet cognitio florae Argentinae. 
