— 64 — 
gevoelt. Men kan echter reeds van verre nagaan of op een 
bepaalde pliais bloeiende exemplaren kunnen worden aange- 
troffen of niet ; want in het algemeen zal men ze onvrucht¬ 
baar vinden, waar het Lemna -tapijt er frisch, helder groen 
uitziet. Dit schijnen kolonies te zijn van krachtig vegetee- 
rende planten, die echter niet aan geslachtelijke voortplanting 
denken ; daarentegen wanneer het Lemna- kleed, dat een 
sloot bedekt, er vaal uitziet, wanneer dit een roodachtige of 
meer gele tint bezit, dan heeft men meer kans van slagen om 
bloeiende exemplaren te vinden. Dit moge ook wellicht een 
der redenen zijn, waarom zoo weinig de opmerkzaamheid op 
het bloeien dezer planten is gevallen, omdat men licht geneigd 
is hiervoor de meest frissche exemplaren uit te kiezen en men 
dan bemerkt dat juist deze niet bloeien, iets dergelijks nam 
ook Hegelmaier waar — immers omtrent L . minor 
geeft hij aan (p. 144) dat hij hiervan in Europa bui¬ 
tengewoon groote vormen heeft waargenomen, vegetatief 
luxurieerende planten, die hij echter steeds steriel bevond. 
Aangaande de inrichting der bloeiwijze der Lemnaceeën 
verwijs ik naar het meergemelde voortreffelijke werk van 
Hegelmaier, waar de verschillende ontwikkelingssta¬ 
diën met verwonderlijke juistheid zijn aangegeven; ik zoude 
slechts in herhalingen vallen van hetgeen daar zoo juist is 
beschreven. Ook wil ik het strijdpunt der plaatsing der 
Lemnaceëen in het natuurlijk systeem buiten beschouwing 
laten en aannemen dat zij de nauwste verwantschap hebben 
met de Araceëen, waardoor wij bij de bloeiende Lemiuïs 
met een gereduceerde bloeiwijze en niet met een afzonderlijke 
bloem te doen hebben. Voor het oogenblik schijnt het mij 
van meer belang op enkele biologische verschijnselen de aan¬ 
dacht te vestigen. 
Reeds wat den bloeitijd betreft zijn de opgaven, die men 
daaromtrent vindt, niet overeenstemmend ; terwijl men bij 
