75 — 
dige omstandigheden gewijzigd worden, vooral echter door 
de werking der teeltkeus kan dit in korten tijd plaats heb¬ 
ben. De « soortenvormende » veranderlijkheid, waardoor 
de differentieering der levende wezens in haar groote trekken 
tot stand is gekomen, berust hoofdzakelijk daarop, dat wel is 
waar de pangenen bij haar deeling in den regel twee aan 
de oorspronkelijke volkomen gelijke pangenen vóórtbren¬ 
gen, maar dat bij uitzondering deze pangenen ook wel eens 
ongelijk kunnen uitvallen. Beide vormen zullen zich dan 
vermenigvuldigen en de nieuwe zal er naar streven, invloed 
op de zichtbare eigenschappen van het organisme uit te 
oefenen» 1). 
Het soorten-vormend proces moet dus in den grond met 
sprongen plaats grijpen, en de nieuwere onderzoekingen,o. a. 
die van Dollo 2), bevestigen volkomen de juistheid dezer 
gevolgtrekking. 
De grondbeschouwing der Pangenesis, waaruit boven¬ 
staande belangrijke wet is afgeleid, steunt op de hypothese 
dat de afzonderlijke erfelijke eigenschappen aan bepaalde 
stoffelijke dragers, pangenen, verbonden zijn. Vroeger 
werd deze hypothese door andere theoriën ter verklaring der 
erfelijkheid naar den achtergrond gedrongen ; sedert het 
verschijnen van mijn « Intracellulare Pangenesis » werd zij 
echter van vele zijden, en onder anderen door gezaghebbende 
natuuronderzoekers, voor juist erkend. De voornaamste 
autoriteit op het gebied van de hedendaagsche leer der erfe¬ 
lijkheid, Oscar Hertwig 3), noemt de pangenen idioMasten 
< __ 
1) Hugo de Vries, Intracellulare Pangenesis, 1889, blz. 210. — Zie 
ook blz. 73. 
2) Louis Dollo, Les lois de l’évolution. Bull. soc. belge de géologie, 
T. VII, 1893, p. 164; op deze plaats wordt ook de overige literatuur 
geciteerd. 
3) Oscar Hertwig, Zeit- und Streüfragen der Biologie , Heft I, 
en ook in vroegere geschriften. 
