- 78 
gevallen, des te juister is de overeenkomst der resultaten met 
deze algemeene wet. 
In het aangehaalde boek heeft Quetelet aangetoond dat 
zijn wet niet alleen voor menschen en dieren, maar ook voor 
het plantenrijk geldig is 3). Gedurende de laatste tientallen 
van jaren werd onze kennis op dit gebied aanzienlijk uitge¬ 
breid, voornamelijk door de meesterlijke onderzoekingen van 
Galton en zijn school 4). Deze hebben vooral betrekking 
op anthropologische en zoologische 1), maar ook gedeeltelijk 
op botanische onderwerpen 2). 
Sedert veie jaren heb ik bij mijn rassenculturen, bouw¬ 
stoffen voor dergelijke curven verzameld. Daarbij vond ik 
de wet van Quetelet-Galton steeds bevestigd, zooals uit 
de onderstaande voorbeelden blijken kan. 
Oenothera Lamarckiana. Bij 568 planten met rijpe 
vruchten die op dezelfde groeiplaats (bij Hilversum) stonden 
werd, in October 1893, de lengte van de onderste vrucht van 
den hoofdstengel gemeten. Deze lengte wisselde af tusschen 
15-34 mill., en bedroeg gemiddeld ongeveer 24 mill. In het 
onderstaande overzicht wordt het getal der individuen dooi 
de cijfers in de onderste rij, en hunne respectieve vrucht- 
lengte door de overeenkomstige cijfers in de bovenste rij 
aangegeven (dezelfde uitkomsten worden in fig. 1 graphisch 
voorgesteld) : 
Millimeters: 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 
Individuen : 1 1 5 11 17 27 37 62 '4 83 /O 
Millimeters : 26 27 28 29 30 31 32 33 84 
Individuen : 51 43 32 18 13 5 5 o 1 
1) Anthropométrie, blz. 292. 
2) F. Galton, Inquiries into human faculties; — Id. A T atural 
inheritance ; — enz. 
3) W. F. R. Weldon, Proceedings Roy. Soc. London, vol. 47, 
blz. 445 enz. — Zie ook Wallace, Darwinism, blr. 63-65. 
4) B. v. in Galton’s proeven met de zaden van Lathyrus odoratus. 
