— 133 — 
bractee Ioopen, doen echter den waren aard van het voor¬ 
werp zien. 
* 
Als de hoofdjes uitgebloeid zijn en vrucht zetten, worden 
zij veel grooter, hun stelen dikker. In die mate wordt ook 
het verschijnsel der aanééngroeiing fraaier en duidelijker. 
Ik heb daarom inde figuren 8-10 eenige synfisen met rijpe 
vruchten voorgesteld. 
Het feit, dat de okseltak langer pleegt te zijn, dan het 
overeenkomstige deel der hoofdas, heeft op den bouw der 
synfïsen dikwijls een grooten invloed. In de eerste plaats 
steekt de zijtak soms ver boven het andere hoofd uit ; in 
hg. 9 omstreeks 3 c m ., in andere gevallen meer, soms tot 
omstreeks 7 c m . In de tweede plaats komt zeer dikwijls het 
synfïtische hoofd zijdelings van zijn steel te liggen, waarbij 
dan steeds de zijtak de hoogste plaats inneemt, zooals in 
hg. 8 en hg. 10. Niet zelden gaat dit met eigenaardige 
misvormingen, met talrijke indeukingen inden hollen steel, 
% 
en soms zelfs met verscheuring gepaard. In de derde plaats 
kan het verschil in lengtegroei der beide aaneengegroeide 
deelen eene kromming ten gevolge hebben, waarbij natuur¬ 
lijk de zijtak, die zich het sterkst verlengt, de convexe zijde 
inneemt. Zoo b. v. in fig. 3 en 6 in zwakke mate, in vele 
andere gevallen in lioogeren graad. Zulke krommingen zijn 
zeer algemeen, ofschoon ik bij de keuze der voorwerpen 
voor de figuren ze natuurlijk zooveel mogelijk vermeden heb. 
Nooit vertoonde eene plant in mijne culturen aan alle 
stengels synfisen. Integendeel, op de 15-25 stengels, die op 
eeri plant in den regel uit de roset opstijgen, zijn het er 
meestal slechts één of twee, zelden drie, die deze afwijking 
voortbrengen. En aan de zijtakken der rosetstengels heb 
ik haar in ’t geheel nog niet gezien. 
Om nu de vraag te beantwoorden, welke stengels de 
synfisen dragen, moet men nauwkeurig met den bouw der 
