— 134 — 
roset bekend zijn. Deze is een samengestelde. De hoofdas 
der plant, de rechtstreeksche voortzetting der plumula, die 
wij de primaire as zullen noemen, draagt een zeker aantal 
wortelbladeren, en eindigt dan in een niet of weinig vertak¬ 
ten, meest niet zeer krachtigen (primairen) bloemsteel. Uit 
de oksels der wortelbladeren komen de secundaire bloem¬ 
stelen; zij zijn krachtiger dan de primaire en maken aan hun 
voet in den regel een secundaire roset van bladeren. Uit 
de oksels van deze komen dan de tertiaire bloemstelen, die op 
dezelfde wijze tertiaire rosetten kunnen maken. 
Vertakkingen van hoogere orde, zoo zij voorkomen, ge¬ 
schieden op dezelfde wijze. 
Het zijn nu in het algemeen zoowel de secundaire als 
de tertiaire assen, die de synfisen voortbrengen. Zoo ten 
minste in het wild, en in de eerste jaren mijner cultuur. 
Eerst in de zesde generatie, in 1893, dus na zesmalige 
selectie kwamen er eenige exemplaren voor den dag die 
reeds aan de primaire as een synfise droegen. En merk¬ 
waardiger wijze vertoonde zich deze vooruitgang terstond 
in een vijftal planten. In het volgend jaar heeft zich dit 
verschijnsel herhaald, doch slecht aan twee individuen. 
Zulk een overgang der afwijking van de secundaire op 
de primaire as, tengevolge van langdurige selectie, heb ik 
ook in andere culturen waargenomen. Zoo in 1892 in 
mijne cultuur van gefascieerde paardebloemen ( Taraxacum 
officinale ), en in 1893 in die van Thrincia hirta met verbreede 
bloemstelen 1). Bij de bespreking van die gevallen heb ik 
er op gewezen, dat zij als voorbeelden moeten worden be¬ 
schouwd van den bekenden regel van Darwin omtrent het 
vroegtijdiger optreden van variatien tengevolge der selectie. 
1) Orer de erfelijkheid, der fasciatiën , zie dit tijdschrift jaar¬ 
gang VI. 1804, blz. 84 en 88. 
