- 138 - 
gesteld. De overige hadden een min of meer onvolkomen 
synfise, zooals die in de Figuren 2-6. Ik liet aan deze planten 
alleen het eindhoofd bloeien, en ontdeed ze daartoe gedurende 
den zomer zoo vroeg mogelijk van hunne zijknoppen. Zoodra 
de zaden rijp waren, werden zij geoogst en wel voor elke 
plantafzonderlijk. Evenzoo werden zij in het voorjaar van 
1888 voor elke plant afzonderlijk gezaaid, zoodat voor iedere 
plant van 18S7 bepaald kon worden hoeveel % syncotylen 
zij in haar zaad had voorgebracht. 
Deze cijfers nu liepen zeer uiteen. Voor elf moeder¬ 
planten bleven zij beneden 5 %, of bereikten dit cijfer juist. 
De zeven overigen hadden 7 %, 12 °/ 0 , 13 %, 13 %, 14%, 
15 % en 19 % syncotylen. 
De beide laatstgenoemde moederplanten hadden in hunne 
jeugd een volkomen aaneengroeiing der cotylen (als in Fig. 7 
en 8) vertoond, en waren dus ook in dit opzicht als de beste 
stamouders voor een ras te kiezen. Ik koos uit hen de plant 
met 19 % erven, en beschouw dus dit als het aanvangscijfer 
van mijn ras. En daar het totale aantal gekiemde zaden van 
deze plant 298 bedroeg (met 58 syncotylen) zoo mag het 
cijfer als voldoende nauwkeurig aangenomen worden. 
In dit voorjaar (1888) bracht ik mijne cultuur over naar 
mijn proeftuin te Amsterdam, waar ik 30 syncotyle afstam¬ 
melingen van deze moederplant opkweekte. Wederom werd 
voor iedere plant het zaad afzonderlijk geoogst en in het 
volgend voorjaar gezaaid. Het percent-gehalte bleek nu zeer 
aanzienlijk te zijn toegenomen. Ik vond het in vijf gevallen 
omstreeks 50 %, en voor drie planten hooger, nl. 76%, 
81 % en 89 %. Het aantal gekiemde zaden bedroeg in deze 
drie laatste gevallen 121, 275 en 128. Alle drie waren 
planten, wier cotylen. in hare jeugd, volkomen tot een 
enkelvoudig bladorgaan aaneengegroeid geweest waren. 
In het voorjaar 1889 legde ik twee bedden op eenigen 
