139 — 
afstand van elkander aan. Op het eene plantte ik de afstam¬ 
melingen der drie beste, zooeven genoemde moederplanten. 
En wel 30 stuks, wier cotylen volkomen aaneengegroeid 
waren. Op het andere plantte ik ongeveer evenveel afstam¬ 
melingen van een plant met 50%, eiven, die zeer gezond 
gebleven was, terwijl de overige door Peziza vrij hevig waren 
aangetast geworden. Ook hier koos ik slechts volkomen 
syncotylen uit. 
Bij het uitzaaien van de oogst van 1889 in het voorjaar 
' 1890 bleek wederom een zeer voldoende vooruitgang van 
het gehalte aan syncotylen. Op het eerstgenoemde bed 
(moederplanten met 76-89 % syncotylen) had ik twee plan¬ 
ten met 92-93 %, en twee met 82-86 %, verder een aantal, 
die 53 % of meer syncotylen hadden. Deze cijfers zijn vrij 
gunstig, daar, tengevolge van de ziekte, slechts van 20 plan¬ 
ten kiembaar zaad geoogst werd. Het andere bed (moeder¬ 
plant 51 %) deed voor het eerste slechts weinig onder ; het 
had op 23 planten de volgende cijfers : 
O 
o 
59 o/ 0 
45 o/ 0 
84 o/o 
58 o/ 0 
45 o/o 
79 »/ 0 
55 o/ 0 
42 o[ 0 
77 o/ 0 
55 o/ 0 
37 o/ 0 
65 o/o 
54 o/ 0 
33 » j 0 
64 o/ 0 
53 «/o 
33 o/ 0 
62 «/o 
52 o/ 0 
CO 
O 
O 
46 o/ 0 
24 o/ 0 
Waaruit dus volgt, dat in de meerderheid der syncotyle 
zaaddragers omstreeks de helft der zaden wederom syncotyl 
waren, zoodat het ras, na drie jaren van cultuur, als vol¬ 
doende gefixeerd mocht beschouwd worden 
Sedert het genoemde jaar 1890 heb ik mijn ras nu telken 
jare voortgezet, en wel deels eenvoudig om het gehalte van 
syncotylen nog te verbeteren, deels voor allerlei proeven 
over variabiliteit. Ik koos daartoe nu eens syncotylen als 
