— 140 — 
zaaddragers uit, dan weer atavisten of wel hemisyncotylen, 
wat natuurlijk op het gehalte der zaden aan erven een groo- 
ten invloed heeft. Langzamerhand is mijn ras verbeterd; 
planten met 50% erven in hun zaden of minder zijn allengs 
zeldzamer geworden, daarentegen is het aantal planten met 
meer dan 90 °/ 0 erven voortdurend toegenomen. In den 
vorigen jaargang vond ik ais het hoogste bereikte cijfer 
97 °/o ; de allergeringste graden van syncotylie zijn van 
echte atavisten zoo moeilijk te onderscheiden, dat dit cijfer 
waarschijnlijk een volkomen fixeering beteekent. 
Doch hoe zeer het ras ook gefixeerd wordt, en hoe hoog 
het percentische aantal der erven wordt opgevoerd, toch 
schijnt het verschijnsel der syncotylie steeds in verschillende 
graden op te treden. En wei zoo, dat syncotylen met eene 
kleinen inham aan den top verreweg de meest talrijke zijn, 
terwijl zuiver rondtoppige altijd slechts in gering aantal 
worden aangetroffen. Diepere insnijdingen komen in alle 
graden voor; eenige daarvan zijn op Plaat IV in fig. 2-6 afge- 
beeld. De geringste graden zijn de steel-synfisen, waarbij 
alleen de stelen der zaadlobben tot een buisje aaneengegroeid 
zijn, terwijl de cotylen zelven overigens vrij zijn. En daar 
ook bij volkomen afwezigheid van syncotylie (fig. 1) de stelen 
der cotylen aan hun voet verbonden zijn, herkent men de 
bedoelde geringe graden alleen bij nauwkeurig onderzoek 
daaraan, dat dit verband aan de eene zijde zich wat hoogerop 
uitstrekt dan aan de andere. Is dit verschil zeer gering, dan 
ontsnapt het na het volle ontplooien der cotylen, op het tijdstip 
waarop ik mijne kiemplanten pleeg te sorteeren, nog aan de 
waarneming, om eerst, bij voortgezette cultuur, na een paar 
weken, zichtbaar te worden. Kon men alle vermoedelijke 
atavisten zóó behandelen, dan zou hun aantal zeker steeds 
• iets kleiner zijn, dan het aanvankelijk gevondene. In mijne 
culturen was echter deze ietwat grootere graad van nauw- 
