141 
keurigheid zelden van zooveel belang, dat ik daaraan de ver- 
eischte, zeer aanzienlijke vermeerdering van arbeid en ruimte 
kon wijden. » 
Rangschikt men de syncotylen nu naar den graad van 
aanééngroeiing, zoo blijken zij in dit opzicht de algemeene 
wet van Quetetel te volgen, waarbij de top der curve op de 
syncotylen met een zeer geringe insnijding aan hun top valt. 
Het is natuurlijk iets geheel anders, de syncotylie, die een 
discontinue variatie is, te fixeeren, als een bepaalden graad 
in de bedoelde continue variabiliteit dezer variatie te fixeeren. 
Maar door jaarlijks slechts volkomen syncotylen als zaad- 
dragers te kiezen heb ik getracht, in beide opzichten 
tegelijkertijd mijn ras te verbeteren. Doch ik wensch de 
bespreking van de hierover genomen proeven tot een latere 
gelegenheid uit te stellen. 
Hoofdzaak is, dat ook in dit voorbeeld, de discontinue 
variatie zelve continu varieert. 
Zeer belangrijk is de bladstand der syncotylen vlak 
boven het syncotyl. Slechts zelden is deze geheel normaal, 
d. w. z. decussaat met gelijkmatige ontwikkeling van de 
bladeren van hetzelfde paar. In den regel is het blad van het 
eerste paar, welks projectie aan de sutuurlijn van het syncotyl 
geopponeerd staat, veel grooter dan het andere blad van 
hetzelfde paar. Men ziet dit duidelijk op Plaat IV in fig. 16, 
waar b het groote, V het kleine blad van het eerste paar is. 
Blad-synfisen en bladsplijtingen zijn boven het syncotyl 
geenszins zeldzaam, zoo b. v. in de in fig. 15 en 17 afgebeelde 
voorwerpen. Allerlei merkwaardige afwijkingen komen 
hier voor, wier onderzoek, uit het oogpunt van de mechanica 
der bladstanden, belangrijke uitkomsten beloofd. Ik heb echter 
daarvan geene studie gemaakt, daar mij hiertoe de tijd ont¬ 
brak, doch stel gaarne zaden van mijn ras aan anderen voor 
dit doel ter beschikking. 
