— 142 — 
Bekervormige syncotylen zijn in mijn ras altijd hoogst 
zeldzaam geweest, ofschoon toch wel in de meeste jaren 
voorhanden. Op de 1000 kiemplanten kan men geenszins 
vast op een beker rekenen. Fraaie voorbeelden vond ik in 
het voorjaar van 1889; men ziet ze op Plaat IV in lig. 10-14 
afgebeeld. Fig. 10 is een zoogenoemde schildbeker, met 
platte cotylschijf, die op een klein kokervormig steeltje rust. 
Zij zijn'de minst zeldzame, do'ch tevens de minst fraaie, en 
voor uitplanten geheel ongeschikt daar de plumula geen 
ruimte heeft om zich te ontwikkelen. 
9 - 
In de eigenlijke bekers zijn de cotylen óf langs beide 
randen evenhoog, óf aan de eene zijde hooger dan aan de 
andere aaneengegroeid. Van het eerste geven fig. 12 en 13, 
van het laatste fig. 11 en 14 voorbeelden. 
Ik heb deze vier bekerplantjes, na ze gephotografeerd 
te hebben nog verder gekweekt ; zij konden echter hunne 
plumula niet uit den engen voet van den beker bevrijden. 
Tóen heb ik het in fig. 13 afgebeelde exemplaar geopereerd, 
door een overlangsche snede aan de plumula ruimte gevende; 
het leende zich daartoe in zooverre goed, als de top van het 
eerste blad juist in den grond van den beker zichtbaar ge¬ 
worden was. De plant was natuurlijk bij de overige uit het¬ 
zelfde zaaisel zeer ten achteren, zoodat zij het eerst omstreeks 
half September tot bloeien bracht en slechts weinig zaad 
leverde. 
Ten slotte wil ik nog vermelden, dat aan den inham der 
hemisyncotylen niet zelden eigenaardige doorntjes voorko¬ 
men, zooals er een op Plaat IV in fig. 9 bij p gezien wordt, 
en dat in mijne culturen een hoogst zonderlinge variatie zich, 
als erfelijk verschijnsel vcordeed, dat bestond in het rug¬ 
waarts omgeslagen zijn van den top der zaadlobben. Het 
kwam zoowel aan atavisten als aan syncotylen voor, en is 
voor deze laatste in de figuren 18 en 19 op Plaat IV afgebeeld. 
