— 144 — 
namelijk een connatie van de okseltakken van een onvol¬ 
komen in drieën gespeten blad. Gespleten bladeren kwa¬ 
men in mijn ras telken jare voor, en het ligt dus voor de hand 
dat zij van tijd tot tijd onvolkomen gespleten okseltakken 
voortbrengen. Zulke syncladien komen in mijne culturen 
ook in andere rassen niet zeldzaam voor, zoo bv. bij Dipsacus 
sylvestris tor sus. Zij moeten als gevolgen der bladverdub- 
beling worden opgevat, zooals door Delpino 1) is aangetoond, 
en behooren dus tot de groep der fasciatien en niet tot die 
der adnatien. 
Dat de adnatien bij Aster Tripolium erfelijk zijn, heb 
ik in dit geval tot mijne schade ondervonden. Want van tijd 
tot tijd komen voorwerpen voor, waaromtrent men in het 
onzekere blijft, of zij door fasciatie, dan wel door adnatie 
ontstaan zijn, en dit kan de keus van de zaaddragers voor 
het gefascieerde ras niet alleen bemoeilijken, maar dikwijls 
onzeker maken. 
Vooral was dit in de eerste jaren van mijne cultuur 
het geval ; thans nu de stengels zeer sterk verbreed zijn, 
bestaat het gevaar van eene synfise te kiezen in plaats van 
een fasciatie natuurlijk niet meer. 
Om deze reden, en om mijne fasciatien zoo zuiver moge¬ 
lijk te maken heb ik steeds getracht voor zaaddragers die 
verbreede individuen te kiezen, die de geringste adnatien 
hadden. Gefascieerde individuen geheel zonder adnatie, 
en toch voldoende verbreed om zaaddrager te zijn, en tevens 
genoeg zaad gevend, heb ik eerst in 1894 gekregen; de syn¬ 
fise was aanvankelijk zóó algemeen dat alle krachtig ontwik¬ 
kelde planten en ten minste alle gefascieerde individuen haar 
min of meer vertoonden. Door aanhoudende keus is het mij 
echter ten slotte gelukt haar lot een betrekkelijk gering 
cijfer terug te brengen. 
1) Delpino, Teoria generale della fillotassi. 
