145 — 
De adnatieri komen bij voorkeur voor aan de hoogste 
zijtakken, zoowel van den stam, als van zijne takken. Veel¬ 
vuldig zijn het daarom de laatste zijdelingsche bloemhoofdjes, 
die aan het eindhoofdje vastgroeien, even als bij Hypochceris 
glabra bv. (Plaat III Fig. 7, 8 en 10). Niet zelden groeien zóó 
twee zijhoofdjes aan één eindhoofdje vast. Zulke gevallen 
zijn dikwijls moeielijk van fasciatien te onderscheiden. 
Veel gemakkelijker is dit bij de lagere adnatien, vooral bij de 
dikkere zijtakken van den hoofdstam. Deze groeien over 
1-5 cm., soms tot 10 cm. aan den stam vast, vormen hier 
een overlangsche ribbe, aan wier basis het draagblad gevon¬ 
den wordt, en aan wier top de tak zich in een scherpen hoek 
van den stam verwijdert. Deze ribben doen voor iederen 
synfitischen tak zijn draagblad gemakkelijk vinden, ook al ligt 
hetverscheidene cm. onder het punt der schijnbare inplanting. 
Adnatien komen bij ons in het wild bij Aster Tripolium 
niet zelden voor; zij ontbraken niet op de groeiplaats bij den 
Houthaven van Amsterdam, waar in 1890 het gefascieerde 
exemplaar groeide, dat het uitgangspunt voor mijn ras 
vormde; ook op dit individu zelf waren zij aanwezig. In 
1891 en 1892 waren door synfise vervormde hoofdjes in de 
tweede en derde generatie van mijn ras niet zeldzaam, ook in 
de zaaddragers, terwijl aan sommige exemplaren de zooveel 
fraaiere adnatie van hoofdtakken aan den stam sterk verte¬ 
genwoordigd was. In 1893 kwam dit laatste aan meer dan 
de helft der exemplaren in vrij hoogen graad voor. Ik kon 
toen echter als zaaddragers drie planten kiezen, die bijna 
geen synfise vertoonden, en had dientengevolge in 1894, dus 
in de vijfde generatie, reeds veel minder synfitische indivi¬ 
duen. Hun aantal bedroeg 26 op de 134 bloeiende planten ; de 
helft was tevens gefascieerd (12 ex), de andere helft niet. 
Blijkt uit deze proef, hoe moeilijk het zijn kan, om een 
eenmaal voorhanden variatie uit te roeien, zoo kan het ons 
il 
