- 149 - 
zelfs de onderste zijtakken dezer rijk vertakte soort kunnen 
aan den hoofdstam opgroeien. Eindelijk komt het van tijd 
tot tijd voor, dat aan een as twee zijtakken vastgroeien ; ge¬ 
schiedt dit tot in de hoofdjes, zoo ziet men dus driedubbele 
capitula ontstaan. Steeds is echter het synfitische deel, 
naar omlaag, tot aan het draagblad duidelijk en gemakkelijk 
te vervolgen. 
De omvang mijner cultuur bedroegin 1892 nog geen 100, 
in 1893 ruim 500 en in 1894 ruim 150 planten. Ik heb de 
synfitische exemplaren niet geteld, daar dit zeer moeilijk is. 
Want niet zelden blijkt een zaaddrager, als hij reeds lang 
zaad draagt, nog aan een jongste zijtakje eene synfise voort 
te brengen, ofschoon hij er vroeger geen gehad had. Bij 
het rooien vóór of bij het begin van den bloei erkent men 
dus slechts een deel der synfitische planten als zoodanig. 
Toch toonde telken jare zeker nagenoeg de helft der exempla- 
deze afwijking. In 1893 zocht ik mijne zaaddragers zóó uit, 
dat zij geen synfisen hadden, en zorgde zooveel mogelijk voor 
zuivere bestuiving. Toch keerde in 1894 de afwijking weer 
in een zeer groot aantal exemplaren terug. 
Centaurea nigra. Synanthodien, door vergroeing van 
een terminaal bloemhoofd met het hoofd van een zijtak, zijn 
bij C. Jacea niet zeldzaam, en komen ook bij verwante soor¬ 
ten van tijd tot tijd voor. Ik heb mij in 1891 door een 
zaaiproef van de erfelijkheid van dit verschijnsel overtuigd. 
Uit zaad, dat ik in 1889 in de duinen bij ’s Gravenhage ver¬ 
zameld had, won ik in 1890 twee bloeiende planten, waarvan 
er één adnatie van een zijtak aan den hoofdtak vertoonde. 
In 1891 zaaide ik het zaad van deze beide exemplaren, en 
wederom bloeiden onder de daaruit opgekomen planten slechts 
twee in het eerste jaar ; de overigen bleven roset. Van 
deze twee had er echter één wederom eene synfise van den- 
zelfden aard als die der moederplant, zoodat de erfelijkheid, 
