— 150 — 
trots het uiterst geringe aantal individu’s, toch bewezen was. 
Pentstemon gentianoides. Van deze soort zijn zeer 
talrijke anomalien in de bloemen door Godron, Errera, en 
Penzig beschreven 1). De meeste daarvan kwameno ok in 
mijne cultuur en meestal telken jare voor, zoo b. v. pelorien, 
de splijting van de bloemkroon, het opgroeien der meeldra¬ 
den aan de spiijtranden van zulke kronen, bloembladachtig 
* 
verbreede stijlen, synanthien, evenzoo fasciatien, enz. Zij 
zijn dus zonder twijfel erfeiijk. 
Ik heb meer in het bijzonder mijne aandacht gewijd aan 
de adnatien van okseltakken aan hun draagtak, die trouwens 
ook bij andere soorten van dit geslacht voorkomen 2). 
In het voorjaar van 1892 zaaide ik zaad, dat ik bij 
de firma Jühlke Nachfolger te Erfurt gekocht had, en 
zocht daaronder vier zaaddragers uit, die alle vier dit ver¬ 
schijnsel van synfise vertoonden; een paar exemplaren had¬ 
den het zelfs aan vrij veel van hunne takken. Eén droeg 
aan den top een synanthie met tien bloembladeren, zeven 
meeldraden, drie staminodien en twee stijlen. Een andere 
zaaddrager had twee gespleten bloemkronen. Van dezen 
laatsten zaaide ik in 1*93 de zaden tot voortzetting mijner 
cultuur. 
In 1893 had ik negentien planten, waarvan vele wederom 
fraaie adnatien van okseltakken aan draagtakken in allerlei 
graden, en enkele ook synanthien vertoonden. Van twee 
dezer planten zaaide ik in 1894 weer uit, en had wederom 
een twintigtal planten, waarvan er zeven wederom de adna- 
tie vertoonden, en wel in allerlei graden, ook als synanthien. 
1) Godron, Mélanges de Tératologie végétale IV; L. Errera, 
Pentastemon gentianoides et P. Hartioegi ; Penzig, Micellanea terato- 
logica. Zie de literatuur in Penzig’s Teratologie, Bd. II, blz. 204. 
2) Pentstemon Hartwegi, 1. c. 
