151 
Gedurende drie generatien bleef de adnatie dus, in min¬ 
stens een derde der individuen, constant. 
Voor de morphologie der adnatien is Pentstemon gentia- 
noides de leerrijkste der door mij gekweekte soorten, daar 
deze anomalie hier in een veel wijder reeks van vormen voor¬ 
komt dan elders. Ik wijs hier slechts op de synanthien, 
waarvan men den bouw, uit een eindbloem en één of meer 
zijbloemen, gemakkelijk kan aantoonen, als men de synfiti- 
sche stelen dezer laatste omlaag tot aan hun draagblad volgt. 
Niet zelden zijn ook alleen de bloemstelen vereenigd, en zit¬ 
ten dus twee of drie gewone bloemen op een gemeenschap- 
pelijken, overlangs geribden steel. Of zulke bijbloemen zijn 
aan eene synanthie vastgegroeid, en dragen dan tot de com¬ 
plicatie, maar tevens tot de verklaring van den bouw bij. 
Een ander geval heb ik op Plaat IV in fig. 13 afgebeeld. 
Deze tak groeide aan een mijner zaaddragers in 1894. De 
tak m-n droeg in het afgebeelde gedeelte twee bladparen 
ctb, en c d , doch d is in de figuur niet geteekend. De oksel- 
takken dezer drie bladeren zijn door de zelfde letters met een 
accent aangewezen; a' en c' waren normaal. De okseltak 
van b was echter over zijn geheele lengte aan den draagtak 
vastgegroeid, hij eindigde in een mislukte bloem b ’ en droeg 
een bladpaar p, q, dat een weinig uiteen geschoven was, 
en in zijn oksels de bloemen p en q' voortkracht. De 
mislukking van de bloem V is een gevolg van de adnatie en 
den ongelijken groei van de beide verbonden assen, zooals 
aan de achterzijde van het afgebeelde voorwerp duidelijk 
aan een overlangsche scheur te herkennen was. De bloem¬ 
knop b’ zat, zooals uit den kruiswijzen bladstand volgt, juist 
tegen den rug van het niet afgebeelde blad d\ het bovenste 
deel van zijn steel was zelfs nog aan den voet van dit blad, 
over een lengte van niet veel meer dan 1 Mm. vastgegroeid. 
De bloemen p ’ en q staan dus, morphologisch gespro- 
