— 156 — 
van aanééngroeiing van twee tot talrijke stralen waarnam. 
Slechts eenmaal had ik de gelegenheid mij door een 
uitzaaiproef van de erfelijkheid der çonnatie rechtstreeks te 
overtuigen : 
Anethum graveolens. In 1892 zaaide ik zaad, dat 
ik bij de firma Vilmorin-Andrieux et Co. te Parijs gekocht 
had, en kweekte daaruit een vijftigtal planten op. In hunne 
schermen vertoonden zij aanééngroeiingen van twee en drie 
stralen onderling en wel nu eens over een grooter, dan weer 
over een kleiner deel hunner lengte. In het volgend jaar 
(1893) zaaide ik het zaad van een aantal exemplaren dezer 
cultuur, die zelven geen synfisen gedragen 'hadden. Toch 
keerde het verschijnsel terug, en wel op eene cultuur van 
ruim 500 planten, in zeer talrijke exemplaren. Wederom 
zocht ik zaaddragers zonder synfise uit, en rooide de overige 
planten vóór den bloei, toch kreeg ik in de derde generatie 
(1894) het verschijnsel in een aantal planten, en in de meest 
verschillende graden terug. Het blijkt dus niet alleen erfe¬ 
lijk, maar zelfs moeilijk uit te roeien te zijn. 
IV. 
Syncarpie bij Aggregaten. 
Inéénsmelting van een of meer bloemen op hetzelfde 
receptaculum is bij Composieten, volgens Penzig’s Teratolo¬ 
gie (II. blz. 55) niet zeldzaam, doch komt ook bij andere 
Aggregaten, bv. in mijn ras van Dipsacus sylvestris tor sus 
van tijd tot tijd voor. Ik zag zulke syncarpien in mijne cul¬ 
tuur van gefascieerde Taraxacum officinale in 1893, in het 
boven beschreven ras van Hypochceris glabra in Juli van het 
zelfde jaar, en in 1892 bij Chrysanthemum segetnm . 
