— 157 — 
Van de erfelijkheid van deze afwijking had ik de ge¬ 
legenheid mij te overtuigen met de ook door Penzig genoemde 
Eeliantlms amuus : 
Helianthus annuus. In het syncotyle ras, dat ik 
in het begin van dit opstel beschreven heb, komen syncarpien 
regelmatig voor. Voor het eerst merkte ik ze in de oogst 
van de tweede generatie (1888) op, sedert zonder uitzonde¬ 
ring telken jare. 
Aanvankelijk weinig talrijk en weinig samengesteld 
van bouw, slechts uit de vereeniging van twee vruchten 
bestaande, zijn zij spoedig talrijker, en langzamerhand ook 
omvangrijker geworden. In 1891 vond ik reeds een hoofd, 
waarop omstreeks 20 °/ 0 der vruchten deze afwijking bevat¬ 
ten, en in de laatste jaren is het moeilijk, in mijn ras een 
plant te vinden, waarop zij ontbreken. 
Aanvankelijk slechts uit de vereeniging van twee vruch¬ 
ten ontstaan, vind ik thans niet zelden syncarpien van vijf 
en meer vruchten, zooals de op Plaat III in Fig. 14-17 afge- 
beelde. 
Ook de bloemen op deze syncarpien heb ik onderzocht 
en niet zelden aaneengegroeid gevonden. Daarentegen zijn 
de zaden natuurlijk onderling vrij ; ik overtuigde mij daarvan 
o. a. in 1892 door dertig syncarpien uit te zaaien; zij gaven 
elk twee normale (of syncotyle) kiemplanten. Evenzoo 
gaven driedubbele syncarpien elk drie niet verbonden kiem¬ 
planten. 
Iets minder algemeen, maar toch ook sedert 1890 jaar¬ 
lijks zich herhalende, is in dit ras de adnatie van de vrucht 
aan de bractee in wier oksel zij staat, zoodat ook deze 
pnomalie klaarblijkelijk erfelijk is. Niet zelden is deze 
adnatie met de syncarpie vereenigd, en bestaat dus het voor¬ 
werp uit twee of meer vruchten en een aantal bracteeën te 
zarnen, waardoor de bouw zeer ingewikkeld wordt. 
